شمارهٔ ۲۸ – کتابخانه ستیغ

جانا!‌غم تو با تن چون مویم داشت

وز بس خواری چو خاک در کویم داشت

من نیز به چشم بر نیایم هرگز

چشمم ز سرشک دست بر رویم داشت

برچسب خوردهباب بیست و ششم: در صفت گریستن, عطار

دیدگاهتان را بنویسید لغو پاسخ