شمارهٔ ۳۷ – کتابخانه ستیغ

از گریهٔ خود بسی نکویی دارم

وز گوهر اشک هر چه گویی دارم

گلگونِ سرشک من چنان گرم رو است

کز گرم رویش سرخ رویی دارم

برچسب خوردهباب بیست و ششم: در صفت گریستن, عطار

دیدگاهتان را بنویسید لغو پاسخ