شمارهٔ ۴۷ – کتابخانه ستیغ

چون با غم تو دل مرا تاب نماند

در دیدهٔ خون فشان من خواب نماند

ای ساقی دُردِ دَرد برجانم ریز

تا خون گریم که در جگر آب نماند

برچسب خوردهباب بیست و ششم: در صفت گریستن, عطار

دیدگاهتان را بنویسید لغو پاسخ