شمارهٔ ۶۹ – کتابخانه ستیغ

دیرست که در کوی تو دارم گذری

گر وقت آمد به سوی من کُن نظری

ور در خورِ کشتنم مکش دردِ سری

در پای خودم کُش نه به دستِ دگری

برچسب خوردهباب بیست و نهم: در شوق نمودن معشوق, عطار

دیدگاهتان را بنویسید لغو پاسخ