شمارهٔ ۲۰ – کتابخانه ستیغ

از تفِّ دلم می به صباح ای ساقی

جوشیده چو گشت شد مباح ای ساقی

مستی و مُقامری بسی بهتر از آنک

بر روی و ریا کنی صلاح ای ساقی

برچسب خوردهباب چهل و چهارم: در قلندریات و خمریات, عطار

دیدگاهتان را بنویسید لغو پاسخ