شمارهٔ ۴۲ – کتابخانه ستیغ

بر آب روان و سبزه ای شمع طراز

می در ده و توبه بشکن و چنگ بساز

خوش باش که نعره میزند آب روان

میگوید: رفتم که دگر نایم باز

برچسب خوردهباب چهل و چهارم: در قلندریات و خمریات, عطار

دیدگاهتان را بنویسید لغو پاسخ