قصیدهٔ شمارهٔ ۲۷۹ – کتابخانه ستیغ

چند گردی گرد این بیچارگان؟

بی‌کسان را جوئی از بس بی‌کسی!

تا توانستی ربودی چون عقاب

چون شدی عاجز گرفتی کر گسی

فاسقی بودی به وقت دست رس

پارسا گشتی کنون از مفلسی

برچسب خوردهقصاید, ناصرخسرو

دیدگاهتان را بنویسید لغو پاسخ