شمارهٔ ۱۲۷

آن رخت کتان خویش من رفتم و پردختم

چون گرد به ماندستم تنها من واین باهو

برچسب خورده,

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *