شمارهٔ ۴۰۴ – در قناعت و خویشتن‌داری – کتابخانه ستیغ

ای به دریای عقل کرده شناه

وز بد و نیک این جهان آگاه

چون کنی طبع پاک خویش پلید

چه کنی روی سرخ خویش سیاه

نان فرو زن به خون دیدهٔ خویش

وز در هیچ سفله سرکه مخواه

برچسب خوردهانوری, مقطعات

دیدگاهتان را بنویسید لغو پاسخ