غزل شمارهٔ ۳۷ – کتابخانه ستیغ

گر آن گلبرگ خندان در گلستانی دمی خندد

در آن گلشن گلی بر گلبن دیگر نمی‌خندد

ز عشرت زان گریزانم که از غم گریم ایامی

در این محفل به کام دل دمی گر بیغمی خندد

برچسب خوردهغزلیات, هاتف اصفهانی

دیدگاهتان را بنویسید لغو پاسخ