تهی شود به لبم نارسیده رطل گران

ز بس که ریشه دوانده است رعشه در دستم

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *