مردم ز حد خویش برون پا نهاده اند

راه هزار تفرقه بر خود گشاده اند

بسته است روزگار جهان را به کار گل

یکسر به فکر باغ و عمارت فتاده اند

خواهند عاقبت ز ندامت به سر زدن

دستی که ظالمان به تعدی گشاده اند

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *