شمارهٔ ۳۷ – کتابخانه ستیغ

دوام دولت اندر حق شناسیست

زوال نعمت اندر ناسپاسی است

اگر فضل خدا بر خود بدانی

بماند بر تو نعمت جاودانی

چه ماند از لطف و احسان و نکویی؟

حرامت باد اگر شکرش نگویی

برچسب خوردهسعدی, مثنویات

دیدگاهتان را بنویسید لغو پاسخ