رباعی شمارهٔ ۳۷۴ : سودای توام در جنون می زد دوش

رباعی شمارهٔ ۳۷۵ : دارم گنهان ز قطره باران بیش

رباعی شمارهٔ ۳۷۶ : در خانه خود نشسته بودم دلریش

رباعی شمارهٔ ۳۶۱ : شاها ز دعای مرد آگاه بترس

رباعی شمارهٔ ۳۷۷ : شوخی که به دیده بود دایم جایش

رباعی شمارهٔ ۳۶۲ : اندر صف دوستان ما باش و مترس

رباعی شمارهٔ ۳۷۸ : آتش بدو دست خویش بر خرمن خویش

رباعی شمارهٔ ۳۶۳ : ای آینهٔ ذات تو ذات همه کس

رباعی شمارهٔ ۳۷۹ : پیوسته مرا ز خالق جسم و عرض

رباعی شمارهٔ ۳۶۴ : ای واقف اسرار ضیمر همه کس