رباعی شمارهٔ ۳۳۵ : خورشید چو بر فلک زند رایت نور

رباعی شمارهٔ ۳۳۶ : گر دور فتادم از وصالت به ضرور

رباعی شمارهٔ ۳۲۱ : چشمم که نداشت تاب نظارهٔ یار

رباعی شمارهٔ ۳۳۷ : هر لقمه که بر خوان عوانست مخور

رباعی شمارهٔ ۳۲۲ : سر رشته دولت ای برادر به کف آر

رباعی شمارهٔ ۳۳۸ : در بارگه جلالت ای عذر پذیر

رباعی شمارهٔ ۳۲۳ : هر در که ز بحر اشکم افتد به کنار

رباعی شمارهٔ ۳۳۹ : در بزم تو ای شوخ منم زار و اسیر

رباعی شمارهٔ ۳۲۴ : یا رب بگشا گره ز کار من زار

رباعی شمارهٔ ۳۴۰ : شمشیر بود ابروی آن بدر منیر