رباعی شمارهٔ ۲۸۶ : هر کو ز در عمر درآید برود

رباعی شمارهٔ ۲۸۷ : عاشق که غم جان خرابش نرود

رباعی شمارهٔ ۲۸۸ : در دل چو کجیست روی بر خاک چه سود

رباعی شمارهٔ ۲۸۹ : در دل همه شرک و روی بر خاک چه سود

رباعی شمارهٔ ۲۹۰ : روزی که چراغ عمر خاموش شود

رباعی شمارهٔ ۲۹۱ : گر دشمن مردان همگی حرق شود

رباعی شمارهٔ ۲۷۶ : آن کس که زروی علم و دین اهل بود

رباعی شمارهٔ ۲۶۱ : مردان رهش میل به هستی نکنند

رباعی شمارهٔ ۲۷۷ : زان ناله که در بستر غم دوشم بود

رباعی شمارهٔ ۲۶۲ : خلقان تو ای جلال گوناگونند