رباعی شمارهٔ ۲۶۷ : اول رخ خود به ما نبایست نمود

رباعی شمارهٔ ۲۶۸ : اول که مرا عشق نگارم بربود

رباعی شمارهٔ ۲۶۹ : رفتم به کلیسیای ترسا و یهود

رباعی شمارهٔ ۲۷۰ : ز اول ره عشق تو مرا سهل نمود

رباعی شمارهٔ ۲۷۱ : آنروز که بنده آوریدی به وجود

رباعی شمارهٔ ۲۷۲ : فردا که زوال شش جهت خواهد بود

رباعی شمارهٔ ۲۷۳ : گر ملک تو شام و گر یمن خواهد بود

رباعی شمارهٔ ۲۷۴ : گویند به حشر گفتگو خواهد بود

رباعی شمارهٔ ۲۷۵ : عاشق که غمش بر همه کس ظاهر بود

رباعی شمارهٔ ۲۷۶ : آن کس که زروی علم و دین اهل بود