رباعی شمارهٔ ۱۶۹ : دل عادت و خوی جنگجوی تو گرفت

رباعی شمارهٔ ۱۷۰ : آنی که ز جانم آرزوی تو نرفت

رباعی شمارهٔ ۱۷۱ : یار آمد و گفت خسته میدار دلت

رباعی شمارهٔ ۱۷۲ : علمی نه که از زمرهٔ انسان نهمت

رباعی شمارهٔ ۱۷۳ : صد شکر که گلشن صفا گشت تنت

رباعی شمارهٔ ۱۷۴ : دی زلف عبیر بیز عنبر سایت

رباعی شمارهٔ ۱۷۵ : ای قبلهٔ هر که مقبل آمد کویت

رباعی شمارهٔ ۱۷۶ : ای مقصد خورشید پرستان رویت

رباعی شمارهٔ ۱۶۱ : از اهل زمانه عار میباید داشت

رباعی شمارهٔ ۱۷۷ : زنار پرست زلف عنبر بویت