رباعی شمارهٔ ۱۰۳ : عشق تو بلای دل درویش منست

رباعی شمارهٔ ۱۱۹ : زان میخوردم که روح پیمانهٔ اوست

رباعی شمارهٔ ۱۰۴ : از گل طبقی نهاده کین روی منست

رباعی شمارهٔ ۱۲۰ : آن مه که وفا و حسن سرمایهٔ اوست

رباعی شمارهٔ ۱۰۵ : آنرا که فنا شیوه و فقر آیینست

رباعی شمارهٔ ۱۰۶ : دنیا به مثل چو کوزهٔ زرین است

رباعی شمارهٔ ۱۰۷ : دردیکه ز من جان بستاند اینست

رباعی شمارهٔ ۱۰۸ : ایزد که جهان به قبضهٔ قدرت اوست

رباعی شمارهٔ ۱۰۹ : چشمی دارم همه پر از دیدن دوست

رباعی شمارهٔ ۱۱۰ : دنیا به جوی وفا ندارد ای دوست