رباعی شمارهٔ ۱۲۰ : آن مه که وفا و حسن سرمایهٔ اوست

رباعی شمارهٔ ۱۰۵ : آنرا که فنا شیوه و فقر آیینست

رباعی شمارهٔ ۱۰۶ : دنیا به مثل چو کوزهٔ زرین است

رباعی شمارهٔ ۱۰۷ : دردیکه ز من جان بستاند اینست

رباعی شمارهٔ ۱۰۸ : ایزد که جهان به قبضهٔ قدرت اوست

رباعی شمارهٔ ۱۰۹ : چشمی دارم همه پر از دیدن دوست

رباعی شمارهٔ ۹۴ : بر شکل بتان رهزن عشاق حقست

رباعی شمارهٔ ۹۵ : گریم زغم تو زار و گویی زرقست

رباعی شمارهٔ ۹۶ : گنجم چو گهر در دل گنجینه شکست

رباعی شمارهٔ ۸۱ : سوفسطایی که از خرد بی‌خبرست