رباعی شمارهٔ ۳۱۰ : در کار تو هر روز گرفتارترم

رباعی شمارهٔ ۳۱۱ : بفروختمت سزد به جان باز خرم

رباعی شمارهٔ ۳۱۲ : من بنده که کمتر سگ کویت باشم

رباعی شمارهٔ ۳۱۳ : بینم دل خویش گر دهانت اندیشم

رباعی شمارهٔ ۲۸۲ : صف زد حشم بهار پیرامن گل

رباعی شمارهٔ ۲۹۸ : زلف تو دلم برد و به جان در خطرم

رباعی شمارهٔ ۲۸۳ : تاب رخ یار من نداری ای گل

رباعی شمارهٔ ۲۹۹ : سودای تو بیرون شده یکسر ز سرم

رباعی شمارهٔ ۲۸۴ : آنم که ندانم نه وجود و نه عدم

رباعی شمارهٔ ۳۰۰ : چون روی ندارم که به رویت نگرم