فی التوحید باری تعالی جل و علا : آفرین جان آفرین پاک را

حکایت عیاری که اسیر نان و نمک خورده را نکشت : خورد عیاری بدان دل‌خسته باز

در نعت رسول ص : خواجهٔ دنیا و دین گنج وفا

حکایت مادری که فرزندش در آب افتاد : مادری را طفل در آب اوفتاد

فی‌فضیلة امیرالمؤمنین ابوبکر رضی الله عنه : خواجهٔ اول که اول یار اوست

فی فضیلة امیرالمؤمنین عمر رضی الله عنه : خواجهٔ شرع آفتاب جمع دین

فی فضیلة امیرالمؤمنین عثمان رضی الله عنه : خواجهٔ سنت که نور مطلق است

فی فضیلةامیرالمؤمنین علی رضی الله عنه : خواجهٔ حق پیشوای راستین

درتعصب گوید : ای گرفتار تعصب مانده

حکایت عمر که می‌خواست خلافت را بفروشد : چون عمر پیش اویس آمد به جوش

حکایت شفقت کردن مرتضی بر دشمن : چونک آن بدبخت آخر از قضا

حکایت گفتن مرتضی اسرار خویش را با چاه و پر خون شدن چاه : مصطفا جایی فرود آمد به راه

حکایت چوب خوردن بلال : خورد بر یک جایگه روزی بلال

حکایت رفتن مصطفی بسوی غار و خفتن علی در بسترش : گر علی بود و اگر صدیق بود

سخنی از رابعه : زو یکی پرسید کای صاحب قبول

درخواست پیغمبر (ص) از پروردگار که کار امتش را به او سپارد : سید عالم بخواست از کردگار

مجمع مرغان : مرحبا ای هدهد هادی شده

حکایت سیمرغ : ابتدای کار سیمرغ ای عجب

حکایت بلبل : بلبل شیدا درآمد مست مست

حکایت درویشی که عاشق دختر پادشاه شد : شهریاری دختری چون ماه داشت

حکایت طوطی : طوطی آمد با دهان پر شکر

گفتگوی خضر(ع) با دیوانه‌ای : بود آن دیوانهٔ عالی مقام

حکایت طاووس : بعد از آن طاوس آمد زرنگار

قصه رانده شدن آدم از بهشت : کرد شاگردی سؤال از اوستاد

حکایت بط : بط به صد پاکی برون آمد ز آب

عقیدهٔ دیوانه‌ای درباره دو عالم : کرد از دیوانه‌ای مردی سؤال

داستان کبک : کبک بس خرم خرامان در رسید

حکایت سلیمان و نگین انگشتری او : هیچ گوهر را نبود آن سروری

داستان همای : پیش جمع آمد همای سایه بخش

احوال سلطان محمود در آن جهان : پاک رایی بود بر راه صواب

حکایت باز : باز پیش جمع آمد سر فراز

حکایت پادشاهی که سیب بر سر غلام خود می‌گذاشت و آن را نشانه می‌گرفت : پادشاهی بود بس عالی گهر

حکایت بوتیمار : پس درآمد زود بوتیمار پیش

گفتگوی مرد دیده‌ور با دریا : دیده‌ور مردی به دریا شد فرود

حکایت کوف : کوف آمد پیش چون دیوانه‌ای

حکایت مردی که پس از مرگ حقه‌ای زر او بازمانده بود : حقه‌ای زر داشت مردی بی‌خبر

حکایت صعوه : صعوه آمد دل ضعیف و تن نزار

حکایت یعقوب و فراق یوسف : چون جدا افتاد یوسف از پدر

پرسش مرغان : بعد از آن مرغان دیگر سر به سر

حکایت پادشاهی که بسیار صاحب جمال بود : پادشاهی بود بس صاحب جمال

حکایت اسکندر که خود به رسولی می‌رفت : گفت چون اسکندر آن صاحب قبول

حکایت محمود و ایاز : چون ایاز از چشم بد رنجور شد

جواب هدهد : هدهد رهبر چنین گفت آن زمان

حکایت شیخ سمعان : شیخ سمعان پیرعهد خویش بود

عزم راه کردن مرغان : چون شنودند این سخن مرغان همه

تحیر بایزید : بایزید آمد شبی بیرون ز شهر

حکایت مسعود و کودک ماهیگیر : گفت روزی شاه مسعود از قضا

حکایت خونیی که به بهشت رفت : خونیی را کشت شاهی در عقاب

حکایت سلطان محمود و خارکن : ناگهی محمود شد سوی شکار

حکایت شیخ نوقانی : شیخ نوقانی بنیشابور شد

حکایت دیوانه‌ای برهنه که جبه‌ای ژنده به او بخشیدند : بود آن دیوانه دل برخاسته

به کعبه رفتن رابعه : رابعه در راه کعبه هفت سال

حکایت دیوانه‌ای که از مگس و کیک در عذاب بود : بود در کنجی یکی دیوانه خوار

حکایت مرد توبه شکن : کرده بود آن مرد بسیاری گناه

حکایت مرد بت پرستی که بت را خطاب میکرد و خدا خطابش را لبیک گفت : یک شبی روح الامین در سد ره بود

حکایت صوفی و انگبین فروش : صوفیی می‌رفت در بغداد زود

حکایت موسی و قارون : حق تعالی گفت قارون زار زار

حکایت زاهدی خودپسند که از مرده‌ای احتراز جست : چون بمرد آن مرد مفسد در گناه

گفتهٔ عباسه دربارهٔ روز رستخیز : گفت عباسه که روز رستخیز

گم‌شدن شبلی از بغداد : گم شد از بغداد شبلی چندگاه

خصومت دو مرقع پوش : در خصومت آمدند و در جفا

حکایت مفلسی که عاشق شاه مصر شد : بود اندر مصر شاهی نامدار

حکایت گور کنی که عمر دراز یافت : یافت مردی گورکن عمری دراز

گفتار عباسه دربارهٔ نفس : یک شبی عباسه گفت ای حاضران

گفتگوی سالک ژنده‌پوش با پادشاه : ژنده‌ای پوشید، می‌شد پیر راه

حکایت دو روباه که شکار خسرو شدند : آن دو روبه چون به هم هم برشدند

حکایت غافلی که از ابلیس گله داشت : غافلی شد پیش آن صاحب چله

احوال مالک دینار : مالک دینار را گفت آن عزیز

پند دیوانه‌ای با خواجه‌ای ناسپاس : خواجه‌ای می‌گفت در وقت نماز

گفتار مردی پاک‌دین : پاک دینی گفت مشتی حیله‌جوی

حکایت نومریدی که زر از شیخ خود پنهان می‌داشت : نو مریدی داشت اندک مایه زر

نکته‌ای که شیخ بصره از رابعه پرسید : رفت شیخ بصره پیش رابعه

عابدی که پس از سالها عبادت به نوای مرغی دل خوش کرده بود : عابدی کز حق سعادت داشت او

حکایت شهریاری که قصری زرنگار کرد : شهریاری کرد قصری زرنگار

حکایت بازاریی که سرای زرنگار کرد : کرد آن بازاریی آشفته کار

حکایت عنکبوت و خانهٔ او : دیدهٔ آن عنکبوت بی‌قرار

حکایت مردی گران جان که در بیابان به درویشی رسید : بس سبک مردی گران جان می‌دوید

سوگواری مردی که بی‌قرار و پند بیدلی به او : از پس تابوت می‌شد سوگوار

حکایت غافلی که عود می‌سوخت : عود می‌سوخت آن یکی غافل بسی

حکایت دردمندی که از مرگ دوستش پیش شبلی گریه میکرد : دردمندی پیش شبلی می‌گریست

حکایت تاجری که از فروختن کنیز خود پشیمان شد : تاجری مالی و ملکی چند داشت

حکایت خسروی که سگ تازی خود را رها کرد : خسروی می‌رفت در دشت شکار

حکایت حلاج که در دم مرگ روی خود را به خون خود سرخ کرد : چون شد آن حلاج بر دار آن زمان

حکایت جنید که سر پسرش را بریدند : مقتدای دین، جنید، آن بحر ژرف

حکایت مرگ ققنس : هست ققنس طرفه مرغی دلستان

سوگواری پسری که در مرگ پدر : پیش تابوت پدر می‌شد پسر

گفتار نایبی در دم مرگ : نایبی را چون اجل آمد فراز

گفتگوی عیسی با خم آب : خورد عیسی آبی از جویی خوش آب

گفتگوی سقراط با شاگردش در دم مرگ : گفت چون سقراط در نزع اوفتاد

راه‌بینی که از دست کسی شربت نمی‌خورد : راه بینی بود بس عالی نفس

حکایت چاکری که از دست شاه میوهٔ تلخی را با رغبت خورد : پادشاهی بود نیکو شیوه‌ای

گفتار مردی صوفی از روزگار خود : صوفیی را گفت مردی نامدار

حکایت پیرزنی که از شیخ مهنه دعای خوشدلی خواست : گفت شیخ مهنه را آن پیرزن

گفتار جنید دربارهٔ خوشدلی : سایلی بنشست در پیش جنید

حکایت خفاشی که به طلب خورشید پرواز می‌کرد : یک شبی خفاش گفت از هیچ باب

حکایت خسروی که به استقبالش شهر را آراسته بودند و او فقط به آرایش زندانیان توجه کرد : خسروی می‌شد به شهر خویش باز

حکایت خواجه‌ای که بایزید و ترمذی را در خواب دید : خواجه‌ای کز تخمهٔ اکاف بود

گفتار شیخ خرقان در دم آخر : دردم آخر که جان آمد به لب

حکایت بنده‌ای که با خلعت شاه گرد راه از خود پاک کرد و بردارش کردند : بنده‌ای را خلعتی بخشید شاه

دو چیزی که پیر ترکستان دوست میداشت : داد از خود پیرتر کستان خبر

حکایت بادنجان خوردن شیخ خرقانی : شیخ خرقانی که عرش ایوانش بود

حکایت ذالنون که چهل مرقع پوش را که جان داده بودند دید : گفت ذو النون می‌شدم در بادیه

دولتی که سحرهٔ فرعون یافتند : می‌ندانم هیچ‌کس در کون یافت

حکایت پیرزنی که به ده کلاوه ریسمان خریدار یوسف شد : گفت یوسف را چو می‌بفروختند

گفتگوی مردی درویش با ابراهیم ادهم دربارهٔ فقر : آن یکی دانم ز بی‌خویشی خویش

گفتگوی شیخ غوری با سنجر : شیخ غوری، آن به کلی گشته کل

سخن دیوانه‌ای دربارهٔ عالم : نیم شب دیوانه‌ای خوش می‌گریست

حکایت احمد حنبل که پیش بشر حافی می‌رفت : احمد حنبل امام عصر بود

حکایت پادشاه هندوان که اسیر محمود گشت و مسلمان شد : هندوان را پادشاهی بود پیر

حکایت مردی غازی و مردی کافر که مهلت نماز به یکدیگر دادند : غازیی از کافری بس سرفراز

حکایت یوسف و ده برادرش که در قحطی به چاره جویی پیش او آمدند و گفتگوی آنها : ده برادر قحطشان کرده نفور

حکایت غلامان عمید خراسان و دیوانهٔ ژنده‌پوش : در خراسان بود دولت بر مزید

حکایت دیوانه‌ای که از سرما به ویرانه‌ای پناه برد و خشتی بر سرش خورد : گفت آن دیوانهٔ تن برهنه

حکایت مردی که خری به عاریت گرفت و آنرا گرگ درید : بود در کاریز بی‌سرمایه‌ای

قحطی مصر و مردن مردم و گفتهٔ مرد دیوانه : خاست اندر مصر قحطی ناگهان

حکایت دیوانه‌ای که تگرگی بر سرش خورد و گمان برد کودکان بر سر او سنگ می‌زنند : بود آن دیوانه خون از دل چکان

گفتهٔ واسطی که گذارش بر گور جهودان افتاد : واسطی می‌رفت سرگردان شده

پاسخ بایزید به نکیر و منکر : چون برفت از دار دنیا بایزید

حکایت درویش حق‌جو و راز و نیاز او : بود درویشی ز فرط عشق زار

حکایت محمود که مهمان گلخن تاب شد : یک شبی محمود دل پر تاب شد

سقایی که از سقای دیگر آب خواست : می‌شد آن سقا مگر آبی به کف

حکایت شیخ بوبکر نشابوری که خرش بر لاف زدن او بادی رها کرد : شیخ بوبکر نشابوری به راه

حکایت رازجویی موسی از ابلیس : حق تعالی گفت با موسی به راز

عقیدهٔ مردی پاک‌دین دربارهٔ مبتدی : پاک دینی گفت آن نیکوترست

شیخی که از سگی پلید دامن در نچید : در بر شیخی سگی می‌شد پلید

حکایت عابدی که در زمان موسی مشغول ریش خود بود : عابدی بودست در وقت کلیم

حکایت ابلهی که در آب افتاد و ریش بزرگش وبال او بود : داشت ریشی بس بزرگ آن ابلهی

حکایت صوفیی که هرگاه جامه می‌شست باران می‌آمد : صوفیی چون جامه شستی گاه گاه

حکایت دیوانه‌ای که در کوهسار با پلنگان انس کرده بود : بود مجنونی عجب در کوه سار

حکایت عزیزی که از داشتن خداوند شادی میکرد : آن عزیزی گفت شد هفتاد سال

حکایت مستی که مست دیگر را بر مستی ملامت میکرد : بود مستی سخت لایعقل، خراب

حکایت عاشقی که عیب چشم یار را پس از نقصان عشق دید : بود مردی شیردل خصم افکنی

حکایت محتسبی که مستی را میزد و گفتار آن مست : محتسب آن مرد را می‌زد به زور

گفتهٔ بوعلی رودبار در وقت مرگ : وقت مردن بوعلی رودبار

پیام خداوند به بندگان توسط داود : حق تعالی گفت ای داود پاک

نارضا بودن ایاز از اینکه محمود سلطنت را به او داد : گفت ایاز خاص را محمود خواند

مناجات رابعه با خداوند : رابعه گفتی که ای دانای راز

خطاب خالق با داود : خالق آفاق من فوق الحجاب

حکایت محمود که لات را به هندوان نفروخت و آنرا سوزاند : یافتند آن بت که نامش بود لات

حکایت محمود که برای فتح غزنین نذر کرد غنایم را به درویشان بدهد : گفت چون محمود شاه خسروان

حکایت چوب خوردن یوسف به دستور زلیخا : چون زلیخا حشمت واعزاز داشت

حکایت خواجه‌ای که از غلامش خواست او را برای نماز بیدار کند : خواجه زنگی را غلامی چست بود

گفتار بوعلی طوسی دربارهٔ اهل جنت و اهل دوزخ : بوعلی طوسی که پیر عهد بود

حکایت مردی که از نبی اجازهٔ نماز بر مصلایی گرفت : از نبی در خواست مردی پر نیاز

بیان وادی طلب : چون فرو آیی به وادی طلب

حکایت سجده نکردن ابلیس بر آدم : گفت چون حق می‌دمید این جان پاک

حکایت شبلی که گاه مردن زنار بسته بود : وقت مردن بود شبلی بی‌قرار

حکایت مجنون که خاک می‌بیخت تا لیلی را بیابد : دید مجنون را عزیزی دردناک

گفتار یوسف همدان دربارهٔ صبر : یوسف همدان، امام روزگار

گفتگوی شیخ ابوسعید مهنه با پیری روشن‌ضمیر دربارهٔ صبر : شیخ مهنه بود در قبضی عظیم

حکایت محمود و مردی خاک‌بیز : یک شبی محمود می‌شد بی‌سپاه

حکایت مردی که گشایش میخواست و جواب رابعه به او : بی‌خودی می‌گفت در پیش خدای

بیان وادی عشق : بعد ازین وادی عشق آید پدید

حکایت خواجه‌ای که عاشق کودکی فقاع فروش شد : خواجه‌ای از خان و مان آواره شد

حکایت مجنون که پوست پوشید و با گوسفندان به کوی لیلی رفت : اهل لیلی نیز مجنون را دمی

حکایت مفلسی که عاشق ایاز شد و گفتگوی او با محمود : گشت عاشق بر ایاز آن مفلسی

حکایت عربی که در عجم افتاد و سر گذشت او با قلندران : در عجم افتاد خلقی از عرب

حکایت عاشقی که قصد کشتن معشوق بیمار را کرد : بود عالی همتی صاحب کمال

حکایت خلیل‌الله که جان به عزرائیل نمی‌داد : چون خلیل الله درنزع اوفتاد

بیان وادی معرفت : بعد از آن بنمایدت پیش نظر

حکایت مردی که در کوه چین سنگ شد : بود مردی سنگ شد در کوه چین

حکایت عاشقی که خفته بود و معشوق بر او عیب گرفت : عاشقی از فرط عشق آشفته بود

حکایت پاسبانی عاشق که هیچ نمی‌خفت : پاسبانی بود عاشق گشت زار

گفتار عباسه دربارهٔ عشق و معرفت : با کسی عباسه گفت ای مرد عشق

حکایت محمود و دیوانهٔ ویرانه‌نشین : شد مگر محمود در ویرانه‌ای

بیان وادی استغنا : بعد ازین وادی استغنا بود

حکایت مردی که پسر جوانش به چاه افتاد : در ده ما بود برنایی چو ماه

گفتار یوسف همدان دربارهٔ عالم وجود : یوسف همدان که چشم راه داشت

حکایت مردی که صورت افلاک بر تختهٔ خاک میکشید : دیده باشی کان حکیم بی خرد

گفتار پیری مستغنی : گفت مردی مرد را از اهل راز

حکایت مگسی که به کندو رفت و دست و پایش در عسل ماند : آن مگس می‌شد ز بهر توشه‌ای

حکایت شیخی خرقه‌پوش که عاشق دختر سگبان شد : بود شیخی خرقه پوش و نامدار

حکایت مریدی که از شیخ خواست تا نکته‌ای بگوید : آن مریدی شیخ را گفت از حضور

بیان وادی توحید : بعد از این وادی توحید آیدت

عقیدهٔ دیوانه‌ای دربارهٔ عالم : گفت آن دیوانه را مردی عزیز

حکایت پیرزنی که کاغذ زری به بوعلی داد : رفت پیش بوعلی آن پیر زن

راز و نیاز لقمان سرخسی با پروردگار : گفت لقمان سرخسی کای اله

حکایت عاشقی که در پی معشوق خود را در آب افکند : از قضا افتاد معشوقی در آب

حکایت محمود و ایاز و حسن در روز عرض سپاه : گفت روزی فرخ و مسعود بود

بیان وادی حیرت : بعد ازین وادی حیرت آیدت

حکایت دختر پادشاه که بر غلامی شیفته شد و تحیر غلام پس از وصل در عالم بی‌خبری : خسروی کافاق در فرمانش بود

مادری که بر خاک دختر می‌گریست : مادری بر خاک دختر می‌گریست

گفتار یک صوفی با مردی که کلیدش را گم کرده بود : صوفیی می‌رفت، آوازی شنید

حکایت شیخ نصر آباد که پس از چهل حج طواف آتشگاه گبران می‌کرد : شیخ نصرآباد را بگرفت درد

نومریدی که پیر خود را به خواب دید : نو مریدی بود دل چون آفتاب

بیان وادی فقر : بعد ازین وادی فقرست و فنا

گفتار معشوق طوسی (محمد) با مریدش : یک شبی معشوق طوس، آن بحر راز

گفتار عاشقی که از بیم قیامت می‌گریست : عاشقی روزی مگر خون می‌گریست

حکایت پروانگان که از مطلوب خود خبر می‌خواستند : یک شبی پروانگان جمع آمدند

گفتار مردی صوفی با کسی که او را قفا زد : صوفیی می‌رفت چون بی‌حاصلی

حکایت مفلسی که عاشق پسر پادشاه شد و بدین گناه او را محکوم به مرگ کردند : پادشاهی ماه وش، خورشید فر

سال پاک‌دینی از نوری دربارهٔ راه وصال : پاک دینی کرد از نوری سؤال

سی‌مرغ در پیشگاه سیمرغ : زین سخن مرغان وادی سر به سر

گفتهٔ مجنون که دشنام لیلی را بر آفرین همهٔ عالم ترجیح میداد : گفت مجنون گر همه روی زمین

پاسخ پروانه به پرندگان که او را از سوختن منع می‌کردند : جملهٔ پرندگان روزگار

حکایت خطی که برادران یوسف هنگام فروش او دادند : یوسفی کانجم سپندش سوختند

سخن عاشقی که بر خاکستر حلاج نشست : گفت چون در آتش افروخته

فی وصف حاله : کردی ای اعطار بر عالم نثار

گفتهٔ دانای دین هنگام نزع : چون به نزغ افتاد آن دانای دین

پند ارسطاطالیس بر اسکندر هنگام مردن او : چون بمرد اسکندر اندر راه دین

صوفی که از مردان حق سخن می‌گفت و خطاب پیری به او : صوفیی را گفت آن پیر کهن

گفتار مردی راه‌بین هنگام مرگ : راه بینی وقت پیچاپیچ مرگ

گفتهٔ پاک‌دینی که سی‌سال عمر بی‌خود می‌گذارد : پاک دینی گفت سی سال تمام

گفتار شبلی که پس از مردن به خواب جوانمردی آمد : چون بشد شبلی ازین جای خراب

سال پیری راهبر از روحانیانی که نقد از هم می‌ربودند : در رهی می‌رفت پیری راهبر

حکایت ابوسعید مهنه با مستی که به در خانقاه او آمد : بوسعید مهنه با مردان راه

پاسخ عزیزی به سالات پروردگار در روز حشر : آن عزیزی گفت فردا ذوالجلال

گفتار نظام الملک در حال نزع : چون نظام الملک در نزع اوفتاد

سال سلیمان از موری لنگ : چون سلیمان کرد با چندان کمال

حکایت ابوسعید مهنه با قایمی که شوخ بر بازوی او می‌آورد : بوسعید مهنه در حمام بود

… : پادشاهی بود عالم زان او