شمارهٔ ۱ : ای بلبلِ روح مبتلا ماندهای

شمارهٔ ۲ : ای روح! تویی به عقل موصوف آخر

شمارهٔ ۳ : ای مرغ عجب! ستارگان چینهٔ تست

شمارهٔ ۴ : گه در غم روزگار و گه در قهری

شمارهٔ ۵ : ای جان! چو تو از عالم بیچون آیی

شمارهٔ ۶ : ای روح! درین عالم غربت چونی

شمارهٔ ۷ : ای باز خرد! مباش گمراه آخر

شمارهٔ ۸ : ای جانِ شریف! ترک این دنیی گیر

شمارهٔ ۹ : ای بلبل روح چند باشی مگسی

شمارهٔ ۱۰ : بر جان و تنِ بیش بها میگریم

شمارهٔ ۱۱ : با ما بنشین که هر دو همدم بودیم

شمارهٔ ۱۲ : دل را که هزار باره در خون کشمش

شمارهٔ ۱۳ : ای آن که به قدر برتر از افلاکی

شمارهٔ ۱۴ : ای آن که در این ره صفتاندیش نهای

شمارهٔ ۱۵ : چیزی که توئی زین تن مسکین تو نهای

شمارهٔ ۱۶ : بندیش که بر زمین نهای آن که تویی

شمارهٔ ۱۷ : ای وهم و خیال و حسِّ تو رهزن تو

شمارهٔ ۱۸ : آن ذات که جسم و جوهرش اسم بود

شمارهٔ ۱۹ : گر مرغِ دلت کارِ روش ساز کند

شمارهٔ ۲۰ : ای بس که فلک در صف انجم گردد

شمارهٔ ۲۱ : جانی که به نورِ حق ندارد امّید

شمارهٔ ۲۲ : جانی که نهفت زنگ دنیی او را

شمارهٔ ۲۳ : هر دیده که راه بینشانی نشناخت

شمارهٔ ۲۴ : گر نفس تو بسملی شود تا دانی

شمارهٔ ۲۵ : سِرّی که به تو رسد ز خود پنهان دار

شمارهٔ ۲۶ : در هر دو جهان هر چه عجب داشتهای

شمارهٔ ۲۷ : پنهان گهریست در پسِ پردهٔ راز

شمارهٔ ۲۸ : از پردهٔ خود برون شدن عین خطاست

شمارهٔ ۲۹ : هر چند که کارهای تو بسیاریست

شمارهٔ ۳۰ : هر جان که ز حق حمایتی افتادهست

شمارهٔ ۳۱ : آنجا که فروغ عالم جان بینی

شمارهٔ ۳۲ : چون آینه پشت و رو شود یکسانت

شمارهٔ ۳۳ : هر راز که هم پردهٔ جان تو شود

شمارهٔ ۳۴ : تن از پی کارِ خویش سرگردان است

شمارهٔ ۳۵ : کردم ورقِ وجودِّ تو با تو بیان

شمارهٔ ۳۶ : هر سر که درین هر دو جهان داشتهاند

شمارهٔ ۳۷ : گاه از غم اودست ز جان میشویی

شمارهٔ ۳۸ : ای از تن منقلب گذر ناکرده

شمارهٔ ۳۹ : خوش باش که دل تمام میباز رهد

شمارهٔ ۴۰ : دانی تو که مرگ چیست از تن رستن

شمارهٔ ۴۱ : مرگ است خلاص عالم فانی را

شمارهٔ ۴۲ : یک یک نفست زمان تو خواهد بود

شمارهٔ ۴۳ : چون اصلِ اصول هست در نقطهٔ جان

شمارهٔ ۴۴ : تا مرغ دلم شیوهٔ دمساز شناخت