شمارهٔ ۱ : آنجا که نه جان رسید ونه تن آنجا

شمارهٔ ۲ : می نرهانی مرا ز من، من چکنم

شمارهٔ ۳ : پیوسته دلم به جانت میخواهد جُست

شمارهٔ ۴ : چندانکه مرا میل به رفتن بیش است

شمارهٔ ۵ : راهی به خودم که مینماید آخر

شمارهٔ ۶ : گر تن گویم به خویشتن مینرود

شمارهٔ ۷ : تا چند به پای جان و تن خواهم رفت

شمارهٔ ۸ : از خود نتوان راه معانی کردن

شمارهٔ ۹ : خواهی که ز اضطرار و خواری برهی

شمارهٔ ۱۰ : جان محرم درگاه همی باید برد

شمارهٔ ۱۱ : گر در سفر یگانگی خواهی بود

شمارهٔ ۱۲ : آن را که ز حق روزفزون آید کار

شمارهٔ ۱۳ : در عشق دلی خراب چتواند کرد

شمارهٔ ۱۴ : کارتو، نکو، او بتواند کردن

شمارهٔ ۱۵ : عالم چو زکاف و نون توان آوردن

شمارهٔ ۱۶ : ای دوست ز اندوه دل ریش چه سود

شمارهٔ ۱۷ : تقدیر چو سابق است تعلیم چه سود

شمارهٔ ۱۸ : از کارِ قضا در تب و در تفت چه سود

شمارهٔ ۱۹ : گر دوزخی و اگر بهشتی امروز

شمارهٔ ۲۰ : دی حکم حیات با اجل راندهاند

شمارهٔ ۲۱ : هر دل که زحکم رفته فرسوده شود

شمارهٔ ۲۲ : گر مردِ حقی مخالف باطل باش

شمارهٔ ۲۳ : تا رخت وجودت به عدم در نکشند

شمارهٔ ۲۴ : آنجا که قرار کار عالم دادند

شمارهٔ ۲۵ : نفست چه کند چو بند نگشایندش

شمارهٔ ۲۶ : از هستی خود دمِ تولاّ چه زنیم

شمارهٔ ۲۷ : جانی اگر از حق خبری میداری

شمارهٔ ۲۸ : آنها که به علم و عقل در پیشانند

شمارهٔ ۲۹ : تا چند کنم گناه در گردن خویش

شمارهٔ ۳۰ : تا چند روی بیهده از هر سویی

شمارهٔ ۳۱ : بی حکم تو هیچ کار نتواند بود

شمارهٔ ۳۲ : ترسم که چو بیش ازین جهانت ندهند