شمارهٔ ۱ : دنیا که برای ره گذر باید داشت

شمارهٔ ۲ : گر مرد رهی،‌رَخْت به دریا انداز

شمارهٔ ۳ : چون مرگ در افکند به غرقاب ترا

شمارهٔ ۴ : چون هرچه بود اندک و بسیار نبود

شمارهٔ ۵ : دیدی تو که محنت زده و شاد بمرد

شمارهٔ ۶ : عمری به هوس گذاشتی خیز و برو

شمارهٔ ۷ : دانی تو که هر که زادناچار بمرد

شمارهٔ ۸ : چون قاعدهٔ بقای ما عین فناست

شمارهٔ ۹ : کارت همه چون که خوردن و خفتن بود

شمارهٔ ۱۰ : تو بیخبری و تا خبر خواهد بود

شمارهٔ ۱۱ : چون مردن تو چارهٔ یکبارگی است

شمارهٔ ۱۲ : چون پنداری در بُنهٔ ما افتاد

شمارهٔ ۱۳ : بر لوحِ دلت نقشِ دو عالم رقم است

شمارهٔ ۱۴ : گر مرد رهی، حدیث عالم چه کنی

شمارهٔ ۱۵ : ای دل صفت نفس بد اندیش مگیر

شمارهٔ ۱۶ : چون بسیارست ضعف در ایمانت

شمارهٔ ۱۷ : گفتی تو که مرگ چیست ای بینایی

شمارهٔ ۱۸ : ای جان سبک روح! گران سنگی چیست

شمارهٔ ۱۹ : در عالم محنت به طرب آمدهیی

شمارهٔ ۲۰ : ای آنکه همیشه نفس خشنود کنی

شمارهٔ ۲۱ : بر هر وجهی که بستهٔ اسبابی

شمارهٔ ۲۲ : تا کی ز غم زیان وسودت آخر

شمارهٔ ۲۳ : دردا که به درد ناگهان خواهی شد

شمارهٔ ۲۴ : چون قاعدهٔ وجود پنداشتن است

شمارهٔ ۲۵ : دل از طربِ زمانه برداشتنیست

شمارهٔ ۲۶ : آن چیست مرا از غم و تیمار که نیست

شمارهٔ ۲۷ : جانی است درین راه خطرناک شده

شمارهٔ ۲۸ : از عمر، تمام بهره، برداشته گیر

شمارهٔ ۲۹ : هر دیده که روی در معانی آورد

شمارهٔ ۳۰ : عشاق که قصّهٔ دل افروز کنند

شمارهٔ ۳۱ : هر روز ز دل بر سرِ آتش میباش

شمارهٔ ۳۲ : تا چند درِ فتوح جان دربندی

شمارهٔ ۳۳ : هم تن ز وجودِ جان فرو خواهد ماند

شمارهٔ ۳۴ : گر دیدهوری جمله نکو باید دید

شمارهٔ ۳۵ : گر عقل تو کامل است کم خور غم خویش