شمارهٔ ۱ : شیر اجلت چو درکمین خواهد بود

شمارهٔ ۲ : گیرم که ترا لطف الاهی آمد

شمارهٔ ۳ : چون روی تو در هلاک خواهد بودن

شمارهٔ ۴ : از آتش دل چو دود بر خواهی خاست

شمارهٔ ۵ : زان پیش که در عینِ هلاکت فکنند

شمارهٔ ۶ : تا کی به نظارهٔ جهان خواهی زیست

شمارهٔ ۷ : گاهی به قبولِ خلق خواهی آویخت

شمارهٔ ۸ : گر در کوهی مقیم و گر در دشتی

شمارهٔ ۹ : چون رفتنِ بیقیاس داری در پی

شمارهٔ ۱۰ : ره بس دور است توشه بردار و برو

شمارهٔ ۱۱ : هر رنگ که ممکن است آمیخته گیر

شمارهٔ ۱۲ : گیرم که جهان به کام دیدی وشدی

شمارهٔ ۱۳ : ای آنکه ز نفسِ شوم در آکفتی

شمارهٔ ۱۴ : بس کس که ز کوچهٔ هوس برنامد

شمارهٔ ۱۵ : قومی که به خاک مرگ سر بازنهند

شمارهٔ ۱۶ : دو چشم ز اشک خیره میباید کرد

شمارهٔ ۱۷ : تا چند ز مرگِ خویش غمناک شوی

شمارهٔ ۱۸ : ماتم زدگان عالم خاک هنوز

شمارهٔ ۱۹ : دنیا مطلب مباش مغرور ازو

شمارهٔ ۲۰ : خلقند به خاک بیعدد آورده

شمارهٔ ۲۱ : چون رفت ز جسم جوهر روشن ما

شمارهٔ ۲۲ : بس داغ که چرخ بر دلِ ریش کشید

شمارهٔ ۲۳ : دل کز سرِ عمر سرنگون بر میخاست

شمارهٔ ۲۴ : زین بحر که در نهاد آمد تا سر

شمارهٔ ۲۵ : بس خون که دلم اول این کار بریخت

شمارهٔ ۲۶ : در حبسِ وجود از چه افتادم من

شمارهٔ ۲۷ : تن از دو جهان بس که حجابی برداشت

شمارهٔ ۲۸ : خلقی که درین جهان پدیدار شدند

شمارهٔ ۲۹ : بس عمر عزیز ای دل مسکین که گذشت

شمارهٔ ۳۰ : دردا که جفای چرخ پیوسته بماند

شمارهٔ ۳۱ : ای دل دانی که کار دنیا گذریست

شمارهٔ ۳۲ : هر ذره که در وادی و در کهساریست

شمارهٔ ۳۳ : اجزاء زمین تن خردمندان است

شمارهٔ ۳۴ : هر خاک که در جهان کسی فرسوده است

شمارهٔ ۳۵ : لاله ز رخی چو ماه میبینم من

شمارهٔ ۳۶ : پیش از من و تو پیر و جوانی بودست

شمارهٔ ۳۷ : دی خاک همی نمود با من تندی

شمارهٔ ۳۸ : هر کوزه که بیخود به دهان باز نهم

شمارهٔ ۳۹ : بر بستر خاک خفتگان میبینم

شمارهٔ ۴۰ : هر سبزه و گل که از زمین بیرون رُست

شمارهٔ ۴۱ : بر فرق تو هر حادثه تیغی دگرست

شمارهٔ ۴۲ : ای اهل قبور! خاک گشتید و غبار

شمارهٔ ۴۳ : از مرگ، چو آب روی دلخواهم شد