شمارهٔ ۱ : دردا که دلم بوی دوایی نشنود

شمارهٔ ۲ : گردل گویم به منتهایی نرسید

شمارهٔ ۳ : هر چیز تو را همی جمالی دگر است

شمارهٔ ۴ : این بادیهٔ تو را سری پیدا نه

شمارهٔ ۵ : عشق تو که ذرّه ذرّه تابنده بدوست

شمارهٔ ۶ : دردا که دلم سایهٔ اقبال ندید

شمارهٔ ۷ : جانم چو ز کنهِ کار آگاه نبود

شمارهٔ ۸ : تا خرقهٔ سروری ز سر بفکندیم

شمارهٔ ۹ : چون دیده سپید شد نظر چند کنیم

شمارهٔ ۱۰ : عمری به هوس نخل معانی بستم

شمارهٔ ۱۱ : عمری بدویدم از سر بیخبری

شمارهٔ ۱۲ : گر من فلکم به مرتبت ور ملخم

شمارهٔ ۱۳ : از حادثهٔ آب و گلم هیچ آمد

شمارهٔ ۱۴ : آن دل که سراسیمهٔ عالم بودی

شمارهٔ ۱۵ : گر قصد فلک کنم به پیشان نرسم

شمارهٔ ۱۶ : در حیرت و سودا چه توانم کردن

شمارهٔ ۱۷ : زین پیش دلم بستهٔ پندار آمد

شمارهٔ ۱۸ : آن سالکِ گرمرو که نامش جان است

شمارهٔ ۱۹ : در آرزوی چشمهٔ حیوان مردم

شمارهٔ ۲۰ : چندان که دل من به سفر بیش دَرَست

شمارهٔ ۲۱ : گاهی به کمال برتر از خورشیدم

شمارهٔ ۲۲ : ای دل غم جان محنت اندیش ببین

شمارهٔ ۲۳ : که گفت ترا که راه اندوهش گیر

شمارهٔ ۲۴ : دردا که دلم به هیچ درمان نرسید

شمارهٔ ۲۵ : جانان آمد قصد دل و جانم کرد

شمارهٔ ۲۶ : هر لحظه می یی به جان سرمست دهد

شمارهٔ ۲۷ : ای دل! تو چو مردان به رهِ پرخطری

شمارهٔ ۲۸ : هر چند که این حدیث جستی تو بسی

شمارهٔ ۲۹ : جانی که به راه رهنمون دارد رای

شمارهٔ ۳۰ : چون هر نفسی ز درد مهجورتری

شمارهٔ ۳۱ : دل در ره او تصرّف خویش ندید

شمارهٔ ۳۲ : در بادیهای که عقل را راهی نیست

شمارهٔ ۳۳ : ای دل! دانی که او سزاوار تو نیست

شمارهٔ ۳۴ : گر در همه عمر در سفر خواهی بود

شمارهٔ ۳۵ : ای دل بندی بس استوارت افتاد

شمارهٔ ۳۶ : هر روز به عالمی دگرگون برسی

شمارهٔ ۳۷ : هر چند که اهل راز میباید گشت

شمارهٔ ۳۸ : گاه از مویی مشوشت باید شد

شمارهٔ ۳۹ : جانا زغمت بسوختی جان، ما را

شمارهٔ ۴۰ : گر جان گویم برآمد و حیران شد

شمارهٔ ۴۱ : اینجا که منم، پردهٔ پندار بسی است

شمارهٔ ۴۲ : در عالم خوف روزگاری دارم

شمارهٔ ۴۳ : گر شادی تو معتبرم میآید

شمارهٔ ۴۴ : تا زلف تو چون کمند میبینم من

شمارهٔ ۴۵ : ای گم شده از جای به صد جای پدید