شمارهٔ ۱ : دوش آمد و برگشاد صد پردهٔ راز

شمارهٔ ۲ : دوش آمد و گفت: روز و شب میجوشی

شمارهٔ ۳ : دوش آمد و دل ازو کبابی میگشت

شمارهٔ ۴ : دوش آمد و گفت: چندم آواز دهی

شمارهٔ ۵ : دوش آمد و گفت: چند تنها باشی

شمارهٔ ۶ : دوش آمد و گفت: «در درون ما را باش

شمارهٔ ۷ : دوش آمد و گفت: خانهٔ ما آخر

شمارهٔ ۸ : دوش آمد و گفت: ای شب و روزت غمِ من

شمارهٔ ۹ : دوش آمد و گفت: گردِ تو حلقه کنیم

شمارهٔ ۱۰ : دوش آمد و گفت: گِردِ اِعزاز مگرد

شمارهٔ ۱۱ : دوش آمد و گفت: مرغِ دل عاجز نیست

شمارهٔ ۱۲ : دوش آمد و گفت: بی یقین مینرسی

شمارهٔ ۱۳ : دوش آمد و گفت: خویش را دشمن باش

شمارهٔ ۱۴ : دوش آمد و گفت: «در بلا پیوستی

شمارهٔ ۱۵ : دوش آمد و گفت: روز و شب غمناکی

شمارهٔ ۱۶ : دوش آمد و گفت: در جنون میفکنیم

شمارهٔ ۱۷ : دوش آمد و صبر از دلِ درویشم رفت

شمارهٔ ۱۸ : دوش آمد و گفت: بی قراری شب و روز

شمارهٔ ۱۹ : دوش آمد و گفت: اگر وفا خواهی کرد

شمارهٔ ۲۰ : دوش آمد و گفت: کارِ ما خواهی کرد

شمارهٔ ۲۱ : دوش آمدو ره بر دل و جانم در بست

شمارهٔ ۲۲ : دوش آمد و گفت: حسن دنییست امشب

شمارهٔ ۲۳ : آن بت که دلم عاشقِ جانبازش بود

شمارهٔ ۲۴ : دوش از درِ دل درآمد آن بینایی

شمارهٔ ۲۵ : دوش از سر لطفی بنشاندست مرا

شمارهٔ ۲۶ : دوش از برِ خویش سرنگونم میتاخت

شمارهٔ ۲۷ : دل دوش ز لعلِ همچو قندش میسوخت

شمارهٔ ۲۸ : دی میشد و دل رها نمیکرد به کس

شمارهٔ ۲۹ : دوش آمد و گفت: مردمِ دوراندیش

شمارهٔ ۳۰ : دی گفت: کجا شدی،‌چنین میباید

شمارهٔ ۳۱ : دوشش دیدم چو زلف خود در تابی

شمارهٔ ۳۲ : امشب بَرِ ما مست که آورد ترا

شمارهٔ ۳۳ : امشب ز پگاهی به خروش آمدهای

شمارهٔ ۳۴ : دوش آمد و گفت: هیچ آزرمت نیست

شمارهٔ ۳۵ : دوش آمد و گفت: ای وطن بگرفته

شمارهٔ ۳۶ : دوش آمد و گفت: اگر چه کم میآیم

شمارهٔ ۳۷ : دی گفت: چو تو صد به زیانی سوزم

شمارهٔ ۳۸ : دی گفت: حجب ز پیش برنگرفتم