شمارهٔ ۱ : آن راه که راه عالم عرفان است

شمارهٔ ۲ : هر ذات که در تصرّف دوران است

شمارهٔ ۳ : چندان که نگاه میکنم حیرانی است

شمارهٔ ۴ : بنشین که اگر بسی گذر خواهی کرد

شمارهٔ ۵ : بر بوی یقین درین بیابان رفتیم

شمارهٔ ۶ : گر عقل مرا مصلحت اندیش آمد

شمارهٔ ۷ : احوالِ جهان سخت عجیب افتادهست

شمارهٔ ۸ : مائیم و نصیب جز جگر خواری نه

شمارهٔ ۹ : دانی که چهایم نه بزرگیم نه خُرد

شمارهٔ ۱۰ : مائیم در اوفتاده چون مرغ به دام

شمارهٔ ۱۱ : از آرزوی یقین چو مینتوان زیست

شمارهٔ ۱۲ : ای دل هر دم غم دگرگون میخور

شمارهٔ ۱۳ : این درد چه دردیست که درمانش نیست

شمارهٔ ۱۴ : حالِ دلِ باژگونه مینتوان گفت

شمارهٔ ۱۵ : دل از همه عالم به کنار آمد باز

شمارهٔ ۱۶ : دردا که به جز درد مرا کار نبود

شمارهٔ ۱۷ : آن میخواهم که جایگاهی گیرم

شمارهٔ ۱۸ : هر روز غمی به امتحانم آمد

شمارهٔ ۱۹ : دردا که ز خود بیخبرم باید مرد

شمارهٔ ۲۰ : زانگه که بقا روی نمودست مرا

شمارهٔ ۲۱ : امروز منم ذوقِ خرد نادیده

شمارهٔ ۲۲ : آگاه نیم از دل و جانم که چه بود

شمارهٔ ۲۳ : چون عمر بشد زادِ رهم از «چه کنم»

شمارهٔ ۲۴ : بس رنج کشم طرب نمیدانم چیست

شمارهٔ ۲۵ : چون چارهٔ خویش میندانم چه کنم

شمارهٔ ۲۶ : دل نیست مرا، یکی مصیبت خانهست

شمارهٔ ۲۷ : سرگردانی بسوخت جانم چه کنم

شمارهٔ ۲۸ : سبحان الله! بر صفتی حیرانم

شمارهٔ ۲۹ : از پای در آمدم ز سرگردانی

شمارهٔ ۳۰ : از دنیی فانیم جوی نیست پدید

شمارهٔ ۳۱ : نه در سفرم یک دم و نی در حضرم

شمارهٔ ۳۲ : چندان که بدین قصه فرو مینگرم

شمارهٔ ۳۳ : امروز منم شیفتهای حیرانی

شمارهٔ ۳۴ : امروز منم ز خان و از مان بیرون

شمارهٔ ۳۵ : گه چون مه از آرزوی حق کاستهایم

شمارهٔ ۳۶ : گر برکشم از سینهٔ پرخون آهی

شمارهٔ ۳۷ : از هم نفسانم اثری نیست امروز

شمارهٔ ۳۸ : دل هرچه که دید خشک لب دید همه

شمارهٔ ۳۹ : چندان که مرا عقل و بصر خواهد بود

شمارهٔ ۴۰ : چندان که مرا عقل به تن خواهد بود

شمارهٔ ۴۱ : چون بیخبرم از آنکه تقدیرم چیست

شمارهٔ ۴۲ : نی کس خبری میدهد از پیشانم

شمارهٔ ۴۳ : هر لحظه تحیر به شبیخون آید

شمارهٔ ۴۴ : چندان که ز هر شیوه سخن میگویم

شمارهٔ ۴۵ : در بادیهٔ جهان دری بنمایید

شمارهٔ ۴۶ : یک بیدل و بیرأی چو من بنمایید

شمارهٔ ۴۷ : دل رفت و جگر با دل ریش آمد باز

شمارهٔ ۴۸ : من زین دل بیخبر بجان آمدهام