خمریه : انگور شد آبستن هان ای بچهٔ حور

شکوه : زال زمستان‌ گریخت از دم بهمن

کار ما بالاگرفت‌! : شاه نو بر تختگه ماواگرفت

تهنیت فتح آذربایجان : فلق لیل‌الفراق‌، وریح وصل تفوح

در مدح امیرمؤمنان (‌ع‌) : ای نگار روحانی‌، خیز و پرده بالا زن

پند سعدی : پادشاها ز ستبداد چه داری مقصود

فتح تهران : مژده که آمد برون خاطر ما ز انتظار

امان از من و تو : هیچ دانی که چه کردیم به مادر من و تو

در منقبت حضرت حجة (‌ع‌) : مژده که روی خدا ز پرده برآمد

وطن در خطر است : مهرگان آمد و دشت و دمن در خطر است

جمهوری نامه : چه ذلت‌ها کشید این ملت زار

حسین (‌ع‌) : شب است و بساط عیش، به خوبی مرتب است

بلدی : چار ماه است که مهمل شده کار بلدی

ایران مال شماست : هان ای ایرانیان‌! ایران اندر بلاست

اعلان جنگ : مه شوال بیاراست سپاهی ز انجم

تضمین قطعهٔ سعدی : شبی درمحفلی با آه وسوزی

مسمط موشح (در دو معنای متضاد: در ظاهر موافقت با جمهوری، از برداشتن کلمات اول سه مصرع اول هر بند با مصرع چهارم غزلی در مخالفت) : جمهوری -‌ایران چو بود عزت احرار

کهنه شش هزار ساله : ای گلبن زرد نیم مرده

تا کی و تا چند؟ : ای وطن‌خواهان‌سرگشته وحیران‌تاچند؟

ای سعادت : انسان‌:

مولودیه : امروز خدایگان عالم

سعدی : سعدیا چون تو کجا نادره گفتاری هست