قصیدهٔ شمارهٔ ۱ – در مدح شیخ حمیدالدین احمد واعظ : ای صبا جلوه ده گلستان را

قصیدهٔ شمارهٔ ۲ – در مدح شیخ بهاء الدین زکریا ملتانی : لاح صباح الوصال در شموس القراب

قصیدهٔ شمارهٔ ۳ – در مدح شیخ عزیزالدین محمد الحاجی : اگر وقت سحر بادی ز کوی یار در جنبد

قصیدهٔ شمارهٔ ۴ – فی مدح شیخ صدرالدین : دل تو را دوست‌تر ز جان دارد

قصیدهٔ شمارهٔ ۵ – ایضاله : طرب، ای دل، که نوبهار آمد

قصیدهٔ شمارهٔ ۶ – در نعت رسول اکرم (ص) : عاشقان چون بر در دل حلقهٔ سودا زنند

قصیدهٔ شمارهٔ ۷ – در مدح بهاء الدین زکریای ملتانی : روشنان آینهٔ دل چو مصفا بینند

قصیدهٔ شمارهٔ ۸ – ایضاله : یا نسیم خوش بهار وزید

قصیدهٔ شمارهٔ ۹ – ایضاله : یا رب، این بوی خوش ز گلستان آید؟

قصیدهٔ شمارهٔ ۱۰ – ایضاله : فرستاد دریای فضل و هنر

قصیدهٔ شمارهٔ ۱۱ – ایضاله : طاب روح النسیم بالاسحار

قصیدهٔ شمارهٔ ۱۲ – در نعت رسول اکرم (ص) : راه باریک است و شب تاریک و مرکب لنگ و پیر

قصیدهٔ شمارهٔ ۱۳ – ایضاله : حبذا صفهٔ سرای کمال

قصیدهٔ شمارهٔ ۱۴ – وصف کعبهٔ معظم : حبذا صفهٔ بهشت مثال

قصیدهٔ شمارهٔ ۱۵ – ایضاله : دوش مانا شنید فریادم

قصیدهٔ شمارهٔ ۱۶ – در نعت رسول اکرم (ص) : شهبازم و شکار جهان نیست در خورم

قصیدهٔ شمارهٔ ۱۷ – در مدح شیخ بهاء الدین زکریا ملتانی : می بیاور ساقیا، تا خویشتن را کم زنیم

قصیدهٔ شمارهٔ ۱۸ – ایضاله : هنوز باغ جهان را نبود نام و نشان

قصیدهٔ شمارهٔ ۱۹ – ایضاله : قبلهٔ روی صوفیان بارگه صفای او

قصیدهٔ شمارهٔ ۲۰ – ایضاله : ای جلالت فرش عزت جاودان انداخته

قصیدهٔ شمارهٔ ۲۱ – در توحید : ای جلالت فرش عزت جاودان انداخته

قصیدهٔ شمارهٔ ۲۲ – ایضاله : منم ز عشق سر از عرش برتر آورده

قصیدهٔ شمارهٔ ۲۳ – ایضاله : ای رخت مجمع جمال شده

قصیدهٔ شمارهٔ ۲۴ – در مدح شیخ حمیدالدین : که برد از من بی‌دل بر جانان خبری؟

قصیدهٔ شمارهٔ ۲۵ – ایضاله : دلا در بزم عشق یار، هان، تا جان برافشانی

قصیدهٔ شمارهٔ ۲۶ – ایضاله : ای باد برو، اگر توانی