غزل شمارهٔ ۲۶۴ : نگارا، وقت آن آمد که یکدم ز آن من باشی

غزل شمارهٔ ۲۸۰ : ترسا بچه‌ای، شنگی، شوخی، شکرستانی

غزل شمارهٔ ۲۶۵ : خوشا دردی!که درمانش تو باشی

غزل شمارهٔ ۲۶۶ : چه خوش باشد! که دلدارم تو باشی

غزل شمارهٔ ۲۶۷ : الا قم، واغتنم یوم التلاقی

غزل شمارهٔ ۲۶۸ : اندوهگنی چرا؟ عراقی

غزل شمارهٔ ۲۶۹ : فمالی لم اطا سبع الطباقی

غزل شمارهٔ ۲۷۰ : لقد فاح الربیع و دار ساقی

غزل شمارهٔ ۲۷۱ : آن جام طرب فزای ساقی

غزل شمارهٔ ۲۷۲ : جانا، ز منت ملال تا کی؟