غزل شمارهٔ ۱ : سوی خود خوان یک رهم تا تحفه جان آرم تو را

غزل شمارهٔ ۲ : به گردون می‌رسد فریاد یارب یاربم شب‌ها

غزل شمارهٔ ۳ : جوانی بگذرد یارب به کام دل جوانی را

غزل شمارهٔ ۴ : جان به جانان کی رسد جانان کجا و جان کجا

غزل شمارهٔ ۵ : تو ای وحشی غزال و هر قدم از من رمیدن‌ها

غزل شمارهٔ ۶ : به بزمم دوش یار آمد به همراه رقیب اما

غزل شمارهٔ ۷ : جان و دلم از عشقت ناشاد و حزین بادا

غزل شمارهٔ ۸ : ناقه آن محمل نشین چون راند از منزل مرا

غزل شمارهٔ ۹ : گل خواهد کرد از گل ما

غزل شمارهٔ ۱۰ : نوید آمدن یار دلستان مرا

غزل شمارهٔ ۱۱ : به قصد کوی تو بی‌رحم عاشقان ز وطن‌ها

غزل شمارهٔ ۱۲ : روز وصلم به تن آرام نباشد جان را

غزل شمارهٔ ۱۳ : مهی کز دوریش در خاک خواهم کرد جا امشب

غزل شمارهٔ ۱۴ : بوده است یار بی من اگر دوش با رقیب

غزل شمارهٔ ۱۵ : شب وصل است و با دلبر مرا لب بر لب است امشب

غزل شمارهٔ ۱۶ : چون شیشهٔ دل نه از ستم آسمان پر است

غزل شمارهٔ ۱۷ : قاصد به خاک بر سر کویش فتاده کیست

غزل شمارهٔ ۱۸ : ز غمزه، چشم تو یک تیر در کمان نگذاشت

غزل شمارهٔ ۱۹ : هرگزم امید و بیم از وصل و هجر یار نیست

غزل شمارهٔ ۲۰ : حرف غمت از دهان ما جست

غزل شمارهٔ ۲۱ : لبم خموش ز آواز مدعا طلبی است

غزل شمارهٔ ۲۲ : ای باده ز خون من به جامت

غزل شمارهٔ ۲۳ : گفتم نگرم روی تو گفتا به قیامت

غزل شمارهٔ ۲۴ : چه گویمت که دلم از جدائیت چون است

غزل شمارهٔ ۲۵ : یک گریبان نیست کز بیداد آن مه پاره نیست

غزل شمارهٔ ۲۶ : مطلب و مقصود ما از دو جهان، اوست اوست

غزل شمارهٔ ۲۷ : شود از باد تا شمشاد گاهی راست گاهی کج

غزل شمارهٔ ۲۸ : بی من و غیر اگر باده خورد نوشش باد

غزل شمارهٔ ۲۹ : بتان نخست چو در دلبری میان بستند

غزل شمارهٔ ۳۰ : با حریفان چو نشینی و زنی جامی چند

غزل شمارهٔ ۳۱ : در پیش بیدلان جان، قدری چنان ندارد

غزل شمارهٔ ۳۲ : کدام عهد نکویان عهد ما بستند

غزل شمارهٔ ۳۳ : دل بوی او سحر ز نسیم صبا شنید

غزل شمارهٔ ۳۴ : نه با من دوست آن گفت و نه آن کرد

غزل شمارهٔ ۳۵ : داغ عشق تو نهان در دل و جان خواهد ماند

غزل شمارهٔ ۳۶ : گفتم که چاره غم هجران شود نشد

غزل شمارهٔ ۳۷ : گر آن گلبرگ خندان در گلستانی دمی خندد

غزل شمارهٔ ۳۸ : به ره او چه غم آن را که ز جان می‌گذرد

غزل شمارهٔ ۳۹ : دل عشاق روا نیست که دلبر شکند

غزل شمارهٔ ۴۰ : آن دلبر محمل‌نشین چون جای در محمل کند

غزل شمارهٔ ۴۱ : شب و روزی به پایان گر تو را در وصل یار آید

غزل شمارهٔ ۴۲ : امروز ما را گر کشی بی‌جرم از ما بگذرد

غزل شمارهٔ ۴۳ : گفتیم درد تو عشق است و دوا نتوان کرد

غزل شمارهٔ ۴۴ : تا ز جان و دل من نام و نشان خواهد بود

غزل شمارهٔ ۴۵ : گریه جانسوز مرا ناله ز دنباله نگر

غزل شمارهٔ ۴۶ : بر دست کس افتد چو تو یاری نه و هرگز

غزل شمارهٔ ۴۷ : از دل رودم یاد تو بیرون نه و هرگز

غزل شمارهٔ ۴۸ : با من ار هم آشیان می‌داشت ما را در قفس

غزل شمارهٔ ۴۹ : رسید یار و ندیدیم روی یار افسوس

غزل شمارهٔ ۵۰ : شبی فرخنده و روزی همایون روزگاری خوش

غزل شمارهٔ ۵۱ : دانی که دلبر با دلم چون کرد و من چون کردمش

غزل شمارهٔ ۵۲ : پس از چندی کند یک لحظه با من یار دورانش

غزل شمارهٔ ۵۳ : سرو قدی که بود دیدهٔ دلها به رهش

غزل شمارهٔ ۵۴ : غم عشق نکویان چون کند در سینه‌ای منزل

غزل شمارهٔ ۵۵ : کرده‌است یا قاصد نهان مکتوب جانان در بغل

غزل شمارهٔ ۵۶ : به حریم خلوت خود شبی چه شود نهفته بخوانیم

غزل شمارهٔ ۵۷ : شهر به شهر و کو به کو در طلبت شتافتم

غزل شمارهٔ ۵۸ : بی‌مهری اگر چه بی‌وفا هم

غزل شمارهٔ ۵۹ : مپرس ای گل ز من کز گلشن کویت چسان رفتم

غزل شمارهٔ ۶۰ : ای گمشده دل کجات جویم

غزل شمارهٔ ۶۱ : گوهرفشان کن آن لب کز شوق جان فشانم

غزل شمارهٔ ۶۲ : جانا ز ناتوانی از خویشتن به جانم

غزل شمارهٔ ۶۳ : دل من ز بیقراری چو سخن به یار گویم

غزل شمارهٔ ۶۴ : گه ره دیر و گهی راه حرم می‌پویم

غزل شمارهٔ ۶۵ : با چشم تو گهی که به رویت نظر کنم

غزل شمارهٔ ۶۶ : هر شبم نالهٔ زاری است که گفتن نتوان

غزل شمارهٔ ۶۷ : گواهی دهد چهرهٔ زرد من

غزل شمارهٔ ۶۸ : بر خاکم اگر پا نهد آن سرو خرامان

غزل شمارهٔ ۶۹ : به یک نظاره چون داخل شدی در بزم میخواران

غزل شمارهٔ ۷۰ : آن کمان ابرو کند چون میل تیرانداختن

غزل شمارهٔ ۷۱ : منم آن رند قدح نوش که از کهنه و نو

غزل شمارهٔ ۷۲ : گردد کسی کی کامیاب از وصل یاری همچو تو

غزل شمارهٔ ۷۳ : خوش آنکه نشینیم میان گل و لاله

غزل شمارهٔ ۷۴ : بود مه روی آن زیبا جوان چارده ساله

غزل شمارهٔ ۷۵ : مهر رخسار و مه جبین شده‌ای

غزل شمارهٔ ۷۶ : رفتی و دارم ای پسر بی تو دل شکسته‌ای

غزل شمارهٔ ۷۷ : چه شود به چهرهٔ زرد من نظری برای خدا کنی

غزل شمارهٔ ۷۸ : شکست پیر مغان گر سرم به ساغر می

غزل شمارهٔ ۷۹ : چو نی نالدم استخوان از جدایی

غزل شمارهٔ ۸۰ : روز و شب خون جگر می‌خورم از درد جدایی

غزل شمارهٔ ۸۱ : کجایی در شب هجران که زاری‌های من بینی

غزل شمارهٔ ۸۲ : شستم ز می‌در پای خم، دامن ز هر آلودگی

غزل شمارهٔ ۸۳ : ای که مشتاق وصل دلبندی

غزل شمارهٔ ۸۴ : کوی جانان از رقیبان پاک بودی کاشکی

غزل شمارهٔ ۸۵ : دو چشمم خون فشان از دوری آن دلستانستی

غزل شمارهٔ ۸۶ : صبوری کردم و بستم نظر از ماه سیمایی

غزل شمارهٔ ۸۷ : من پس از عزت و حرمت شدم ار خار کسی

غزل شمارهٔ ۸۸ : زهی از رخ تو پیدا همه آیت خدایی

غزل شمارهٔ ۸۹ : ای که در جام رقیبان می پیاپی می‌کنی

غزل شمارهٔ ۹۰ : دل زارم بود در صیدگاه عشق نخجیری