شمارهٔ ۲۴۸ – در مرثیهٔ عمدة الدین : فرزند بمرد و مقتدا هم

شمارهٔ ۲۴۹ : برد بیرون مرا ز ظلمت شک

شمارهٔ ۲۵۰ : دلی داشتم وقتی، اکنون ندارم

شمارهٔ ۲۵۱ : غم عمری که شد چرا نخورم

شمارهٔ ۲۵۲ – در شکر ایادی و انعام رئیس شمس الدین والی ارجیش : رفیقا شناسی که من ز اهل شروان

شمارهٔ ۲۴۳ – در مرثیهٔ رشید الدین فرزند خود : پسر داشتم چون بلند آفتابی

شمارهٔ ۲۴۴ : از عزیزان سال دل کردم

شمارهٔ ۲۴۵ – در مرثیهٔ جمال الدین اصفهانی وزیر صاحب موصل و وحید الدین عموی خود : جمال شاه سخا بود و بود تاج سرم

شمارهٔ ۲۴۶ : آه به من می‌رسد ز سختی و رنج

شمارهٔ ۲۴۷ – در مرثیهٔ عمدة الدین محمد بن اسعد از ائمهٔ شافعیه : در دهر سیه سپیدم افکند