شمارهٔ ۱ – در مدح محمد بن علی خاص از سرداران سلطان ابراهیم غزنوی : چون نای بینوایم ازین نای بینوا

شمارهٔ ۲ – در ستایش محمود شاه : شاهان جهان شاهی و شاه جهانیا

شمارهٔ ۳ – در ستایش ابورشد رشید : ای رفیقان من ای عمر و منصور و عطا

شمارهٔ ۴ – مدح صاحب اجل العمید منصور بن سعید بن احمد : خردم نمود گردش چرخ چو آسیا

شمارهٔ ۵ – در مدح منصور بن سعید : شب آمد و غم من گشت یک دو تا فردا

شمارهٔ ۶ – مدح سیف الدوله محمود بن ابراهیم : زهی موفق و منصور شاه بی همتا

شمارهٔ ۷ – وصف بهار و مدح سلطان محمود : به نو بهاران غواص گشت ابر هوا

شمارهٔ ۸ – مدح سلطان مسعود بن ابراهیم : زلفین سیاه آن بت زیبا

شمارهٔ ۹ – هم در مدح او : تا از بر من دور شد آن لعبت زیبا

شمارهٔ ۱۰ – وصف شب و ستارگان آسمان و ستایش علی الخاص : دوش در روی گنبد خضرا

شمارهٔ ۱۱ – وصف ابر و ثنای سیف الدوله محمود بن ابراهیم : سپاه ابر نیسانی ز دریا رفت بر صحرا

شمارهٔ ۱۲ – مدح سلطان مسعود : نشسته ام ز قدم تا سر اندر آتش و آب

شمارهٔ ۱۳ – هم در ثنای او : ببرد خنجر خسرو قرار از آتش و آب

شمارهٔ ۱۴ – ستایش سلطان ظهیرالدوله ابراهیم : مرا ازین تن رنجور و دیده بی خواب

شمارهٔ ۱۵ – در مدح امیر ابونصر فارسی : ز خاک و باد که هستند یار آتش و آب

شمارهٔ ۱۶ – در مدح سیف الدوله محمود : چو باغ گشت خراب از خزان نماندش آب

شمارهٔ ۱۷ – هم در مدح سیف الدوله محمود : بخاست از دل و از دیده من آتش و آب

شمارهٔ ۱۸ – در ستایش سلطان محمود : هوای روشن بگرفت تیره رنگ سحاب

شمارهٔ ۱۹ – هم در مدح سلطان محمود : چیست آن کاتشش زدوده چو آب

شمارهٔ ۲۰ – وصف بهار و ستایش سیف الدوله محمود : مگر مشاطه بستان شدند با دو سحاب

شمارهٔ ۲۱ – در شرح گرفتاری و مدح عبدالحمید احمد بن عبدالصمد : چون از فراق دوست خبر دادم آن غراب

شمارهٔ ۲۲ – در مدح ابوالمؤید منصور بن سعید بن احمد : شد مشک شب چو عنبر اشهب

شمارهٔ ۲۳ – هم در مدح او : قوت روح خون انگور است

شمارهٔ ۲۴ – در ثنای سلطان مسعود : ملک جوان است و شهریار جوان است

شمارهٔ ۲۵ – در مدح سلطان مسعود بن ابراهیم : چه خوش عیش و چه خرم روزگار است

شمارهٔ ۲۶ – هم در مدح او : ملک مسعود ابراهیم شاه است

شمارهٔ ۲۷ – در مدیح : دل از دولت همیشه شاد بادت

شمارهٔ ۲۸ – حسب حال خویش گوید : این چنین رنج کز زمانه مراست

شمارهٔ ۲۹ – در مدح ابونصر پارسی و شرح گرفتاری : از پس من غمست و پیش غم است

شمارهٔ ۳۰ – مدیح عبدالحمید بن احمد : جشن اسلام عید قربانست

شمارهٔ ۳۱ – در ستایش سلطان محمود و اقتفای استاد لبیبی : به نظم و نثر کسی را گر افتخار سزاست

شمارهٔ ۳۲ – در مدح ثقه الملک طاهربن علی : طاهر ثقت الملک سپهر است و جهانست

شمارهٔ ۳۳ – شکایت از اوضاع و مدح عمید حسن : هیچ کس را غم ولایت نیست

شمارهٔ ۳۴ – در مدح ابوالرشد رشید بن محتاج : پسر محتاج ای من شده محتاج به تو

شمارهٔ ۳۵ – در مدح عمید حسن : امروز هیچ خلق چو من نیست

شمارهٔ ۳۶ – در رثای سید حسن : بر تو سید حسن دلم سوزد

شمارهٔ ۳۷ – در آغاز گرفتاری ساخته است : تا مرا بود بر ولایت دست

شمارهٔ ۳۸ – در ستایش مردانگی و جنگجویی : تا توانی مکش ز مردی دست

شمارهٔ ۳۹ – در مدح پادشاه : ماه صیام آمد این ملک به سلامت

شمارهٔ ۴۰ – وداع محبوب و قصد سفر : گه وداع بت من مرا کنار گرفت

شمارهٔ ۴۱ – در ستایش امیر منصور بن سعید : کفایت را ستوده اختیار است

شمارهٔ ۴۲ – اندرز : کس را بر اختیار خدای اختیار نیست

شمارهٔ ۴۳ – حسب حال : دلم از نیستی چو ترسا نیست

شمارهٔ ۴۴ – در ستایش یمین الدوله بهرامشاه : ای بت لبت ملیست که آن را خمار نیست

شمارهٔ ۴۵ – در مدح ثقة الملک طاهربن علی : هر چه اقبال بیندیشید آمد همه راست

شمارهٔ ۴۶ – مدیح بهرامشاه : چون ره اندر برگرفتم دلبرم در برگرفت

شمارهٔ ۴۷ – مدح ملک ارسلان بن مسعود و ذکر خیر بونصر پارسی : این عقل در یقین زمانه گمان نداشت

شمارهٔ ۴۸ – در صفت ابر و مدح یکی از بزرگان : زهی هوا را طواف و چرخ را مساح

شمارهٔ ۴۹ – در مدح علائالدواله مسعود شاه : ای عزم سفر کرده و بسته کمر فتح

شمارهٔ ۵۰ – هم در ثنای او : تا جهانست ملک سلطان باد

شمارهٔ ۵۱ – باز در ستایش او : شهریارا خدای یار تو باد

شمارهٔ ۵۲ – هم در مدح سطان مسعود : مسعود پادشاه جهان کامگار باد

شمارهٔ ۵۳ – باز هم ثنای او : شاها بنای ملک به تو استوار باد

شمارهٔ ۵۴ – ستایش سیف الدوله محمود : هوای دوست مرا در جهان سمر دارد

شمارهٔ ۵۵ – هم در مدح او : امیر غازی محمود رای میدان کرد

شمارهٔ ۵۶ – مدیح کمال الدوله سلطان شیرزاد : ز بار نامه دولت بزرگی آمد سود

شمارهٔ ۵۷ – از وزیر بهروز بن احمد یاری خواهد : بهروزبن احمد که وزیر الوزرا شد

شمارهٔ ۵۸ – در ستایش یکی از صدور و شرح گرفتاری خویش : تا تو را در جهان بقا باشد

شمارهٔ ۵۹ – توسل به علی خاص در زمان گرفتاری : ای خاصه شاه شرق فریاد

شمارهٔ ۶۰ – شکوه از حبس و زندان : چو مردمان شب دیرنده عزم خواب کنند

شمارهٔ ۶۱ – گله از اختران آسمان و توصیف صبح : زیور آسمان چو بگشایند

شمارهٔ ۶۲ – در مدح ثقة الملک طاهربن علی : وصف تو چو سرکشان بکردند

شمارهٔ ۶۳ – هم در مدیح : ای خواجه دل تو شادمان باد

شمارهٔ ۶۴ – در مدح منصور بن سعید : احوال جهان بادگیر باد

شمارهٔ ۶۵ – در ستایش امیر ابونصر فارسی : ای آن که فلک نصرت الهی

شمارهٔ ۶۶ – در ستایش فضایل خود گوید : جاهم چو بکاهد خرد فزاید

شمارهٔ ۶۷ – در مدح ابوالفرج و گله از او : بوالفرج ای خواجه آزادمرد

شمارهٔ ۶۸ – در اثبات صانع و بینش خویش : جهان را عقل راه کاروان دید

شمارهٔ ۶۹ – شکایت از روزگار : روزگاریست سخت بی فریاد

شمارهٔ ۷۰ – شکوه از کجروی زمانه : چون منی را فلک بیازارد

شمارهٔ ۷۱ – در مدح ثقة الملک طاهر و شرح گرفتاری خود : تا بقا مایه نما باشد

شمارهٔ ۷۲ – در مدح گوید : ای خداوند رحمت ایزد

شمارهٔ ۷۳ – ستایش ملک ارسلان : ز سر گیتی پیر بوده جوان شد

شمارهٔ ۷۴ – مدح شهریار و سپاسگزاری از مراحم او : سزد که باش شاها ز ملک خرم و شاد

شمارهٔ ۷۵ – در تهنیت لوا و عهد خلیفه و مدیح ملک ارسلان : لوا و عهد خطاب خلیفه بغداد

شمارهٔ ۷۶ – در ثنای بهرامشاه : کوس ملک آواز نصرت بر کشید

شمارهٔ ۷۷ – هم در مدح او : تا در جهان مکین و مکان باشد

شمارهٔ ۷۸ – وصف پائیز و مدح سیف الدوله محمود : باد خزان روی به بستان نهاد

شمارهٔ ۷۹ – مدح یکی از اکابر : ای بزرگی که دین و دولت را

شمارهٔ ۸۰ – چیستان و گریز به مدح خواجه ابوطاهر عمر : لعبتی را که صد هنر باشد

شمارهٔ ۸۱ – گفتگو از روشنان فلکی و سیاهکاری آنان : چو سوده دوده به روی هوا برافشانند

شمارهٔ ۸۲ – در شکایت از تیره روزی خویش گوید : دلم ز اندوه بی حد همی نیاساید

شمارهٔ ۸۳ – دریغ بر جوانی : دریغا جوانی و آن روزگار

شمارهٔ ۸۴ – داستان تبه روزی و گرفتاری : بیچاره تن من که ز غم جانش برآمد

شمارهٔ ۸۵ – در مدح سلطان ظهیرالدوله ابراهیم : شهریارا کردگارت یار باد

شمارهٔ ۸۶ – در مدح علائالدوله سلطان مسعود : هر ساعتی ز عشق تو حالم دگر شود

شمارهٔ ۸۷ – در مدح ارسلان بن مسعود : ز شاه بینم دل های اهل حضرت شاد

شمارهٔ ۸۸ – هم در ستایش او : شاهی که پیر گشته جهان را جوان کند

شمارهٔ ۸۹ – باز در مدح او : از جور زمانه را جدا کرد

شمارهٔ ۹۰ – در تهنیت تولد خسرو ملک فرزند ملک ارسلان : هزار خرمی اندر زمانه گشت پدید

شمارهٔ ۹۱ – ستایش سیف الدوله محمود : خویشتن را سوار باید کرد

شمارهٔ ۹۲ – در تسلیت یکی از اکابر : بزرگوار خدایا چنان نمود خرد

شمارهٔ ۹۳ – مدح سلطان مسعود : برترست از گمان ملک مسعود

شمارهٔ ۹۴ – مدیح عمید ابوالفرج نصر ابن رستم : ای اصل سخا و رادی و داد

شمارهٔ ۹۵ – ستایش سلطان علاء الدوله مسعود : این آتش مبارز و این باد کامگار

شمارهٔ ۹۶ – در مدح ابونصر فارسی : جهان را چرخ زرین چشمه زرین می زند زیور

شمارهٔ ۹۷ – در مدح امیر ابوالفتح عارض : هم شب مست وار و عاشق وار

شمارهٔ ۹۸ – در مدح ابوالفرج نصربن رستم و توصیف نبرد آزمایی او : آن ترجمان غیب و نماینده هنر

شمارهٔ ۹۹ – هم در مدح او : آمد فرج ما ز ستم های ستمکار

شمارهٔ ۱۰۰ – ستایش خامه : چرا باشم از آز خسته جگر

شمارهٔ ۱۰۱ – مدیح سلطان مسعود : چون چرخ قادر آمد و چون دهر کامگار

شمارهٔ ۱۰۲ – مدح ثقة الملک طاهر بن علی : ای به قدر از برادران برتر

شمارهٔ ۱۰۳ – جواب قصیده محمد خطیبی و انکار بر آثار کواکب و شکایت از حبس خود و مدح ثقة الملک طاهر و سلطان مسعود : محمد ای به جهان عین فضل و ذات هنر

شمارهٔ ۱۰۴ – مدیح سلطان مسعود پس از شکار او : ای جهان را به راستی داور

شمارهٔ ۱۰۵ – در شکرگزاری از آغاز پادشاهی سیف الدوله محمود : ساقیا چون گشت پیدا نور صبح از کوهسار

شمارهٔ ۱۰۶ – مدح سلطان مسعود و اظهار امیدواری در شصت سالگی : دولت مسعودی با روزگار

شمارهٔ ۱۰۷ – در مدح علاء الدوله مسعود : ز غزو باز خرامید شاد و برخوردار

شمارهٔ ۱۰۸ – ستایش ثقة الملک : ای که در پیش تخت هیچ ملک

شمارهٔ ۱۰۹ – در تهنیت عید و مدح سلطان محمود : رسید عید و ز ما ماه روزه کرد گذر

شمارهٔ ۱۱۰ – مدح ابونصر پارسی : ای یل هامون نورد ای سرکش جیحون گذار

شمارهٔ ۱۱۱ – شکایت : فریاد مرا زین فلک آئینه کردار

شمارهٔ ۱۱۲ – چیستان : ناجانور بدیع یکی شخص پر هنر

شمارهٔ ۱۱۳ – مدیح محمود بن ابراهیم : مهرگان مهربان باز آمد و عصر عصیر

شمارهٔ ۱۱۴ – باز در مدح او : آن لعبت سرو قد مه منظر

شمارهٔ ۱۱۵ – مدح یکی از صدور : شاد باش ای وزیر دولت یار

شمارهٔ ۱۱۶ – مدح یکی از بزرگان : شادباش ای سپهر آینه وار

شمارهٔ ۱۱۷ – مدح سیف الدوله محمود : وقت گل سوری خیز ای نگار

شمارهٔ ۱۱۸ – هم در ثنای او : رأی مجلس کرد رای شهریار

شمارهٔ ۱۱۹ – مدح سلطان سیف الدوله محمود : نه از لب تو برآید همی به طعم شکر

شمارهٔ ۱۲۰ – گل و می بهتر : یک شب از نوبهار وقت سحر

شمارهٔ ۱۲۱ – ستایش دیگر از او : نگارخانه چین است یا شکفته بهار

شمارهٔ ۱۲۲ – صفت اسب و مدح عارض لشکر عمادالدین منصور بن سعید : بیار آن باد پای کوه پیکر

شمارهٔ ۱۲۳ – در صفت شیر و مدح آن وزیر : بگشاد خون ز چشم من آن یار سیم بر

شمارهٔ ۱۲۴ – باز در ستایش او : چو روشن شد از نور خور باختر

شمارهٔ ۱۲۵ – مدیح دیگر از آن بزرگ : دوال رحلت چون بر زدم بر کوس سفر

شمارهٔ ۱۲۶ – در مدح سیف الدوله محمود : ای بقد برکشیده همچو سرو و کاشغر

شمارهٔ ۱۲۷ – در مدح عارض لشکر : ای جهان فضل و بحر رادی و کان هنر

شمارهٔ ۱۲۸ – مدح عمدة الملک رشیدالدین : روی ها را نگار کرده رسید

شمارهٔ ۱۲۹ – باز در ثنای او : آلت رامش بخواه گوهر شادی بیار

شمارهٔ ۱۳۰ – مدح جمال الملک رشید : چون ببستم کمر به عزم سفر

شمارهٔ ۱۳۱ – مرثیه عمادالدوله ابوالقاسم و گریز به ستایش سلطان ابراهیم : گمان بری که وفا داردت سپهر مگر

شمارهٔ ۱۳۲ – مدح نجم الدین شیبانی : ای غزا کار حیدر صفدر

شمارهٔ ۱۳۳ – مدح سلطان مسعود : بادی مسعود شاه دولت یار

شمارهٔ ۱۳۴ – ستایش پادشاه و دعوی ترتیب کتابخانه سلطنتی : جهان دارا به کام جهان دار

شمارهٔ ۱۳۵ – مدح علاء الدوله مسعود : بنیاد دین و دولت می دارد استوار

شمارهٔ ۱۳۶ – هم در ثنای او : مظفر آمد و منصور شاه گیتی دار

شمارهٔ ۱۳۷ – مدیح ملک ارسلان : بر صفه پادشاه بگذر

شمارهٔ ۱۳۸ – هم در ستایش او : ای ماه دو هفته منور

شمارهٔ ۱۳۹ – ستایش سیف الدوله محمود : چه مرکبست که او را نه خفتن ست و نه خور

شمارهٔ ۱۴۰ – صفت فیل و مدح آن پادشاه : همی گذشت به میدان شاه کشور

شمارهٔ ۱۴۱ – باز در مدح او : آن لعبت کشمیر و سرو کشمر

شمارهٔ ۱۴۲ – هم در ستایش آن شهریار : چو شد فروزان از تیغ کوه رایت خور

شمارهٔ ۱۴۳ – مدحی دیگر از آن پادشاه : ای آذر تو بافته از غالیه چادر

شمارهٔ ۱۴۴ – باز در ستایش او : شاه محمود سیف دولت و دین

شمارهٔ ۱۴۵ – هم در تمحید سلطان محمود : بهست قامت و دیدار آن بت کشمیر

شمارهٔ ۱۴۶ – مدح امیر ابونصر پارسی : بونصر پارسی سر احرار روزگار

شمارهٔ ۱۴۷ – مدح علاء الدوله مسعود شاه : شکوفه طرب آورد شاخ عشرت بار

شمارهٔ ۱۴۸ – هم در ثنای او : پادشاه بزرگ دین پرور

شمارهٔ ۱۴۹ – ستایش ظهیرالدوله ابراهیم : ز عز و مملکت و بخت باد برخوردار

شمارهٔ ۱۵۰ – وصف جلوه های طبیعت و گریز به مدح محمود : روز وداع از در اندر آمد دلبر

شمارهٔ ۱۵۱ – هم در ثنای آن پادشاه و تهنیت فتح اکره : ایا نسیم سحر فتح نامه ها بردار

شمارهٔ ۱۵۲ – در مدح ابونصر منصور : مملکت را به نصرت منصور

شمارهٔ ۱۵۳ – چیستان و گریز به مدح آن بزرگ : چو تو معشوقه و چو تو دلبر

شمارهٔ ۱۵۴ – مدح عمید علی سالار : ای باد بروب راه را یکسر

شمارهٔ ۱۵۵ – ستودن ترکان و ستایش سلطان مسعود : ترکان که پشت و بازوی ملکند و روزگار

شمارهٔ ۱۵۶ – در ثنای ملک ارسلان : با روی تازه و لب پر خنده نوبهار

شمارهٔ ۱۵۷ – در صفت پیلان و مدح آن سلطان : سوی میدان شهریار گذر

شمارهٔ ۱۵۸ – مدح سیف الدوله محمود : چو روز روشن بنمود چهره از شب تار

شمارهٔ ۱۵۹ – هم در ستایش او : رسید عید و من از روی حور دلبر دور

شمارهٔ ۱۶۰ – وصف بهار و مدح ثقة الملک طاهر بن علی : رنگ طبعی به کار برده بهار

شمارهٔ ۱۶۱ – ستایشگری : خسروا چون تو که دیدست افتخار و اختیار

شمارهٔ ۱۶۲ – وعظ و تنبیه : گردش آسمان دایره وار

شمارهٔ ۱۶۳ – به ابوالفرج نصر بن رستم نوشته است : ای کینه ور زمانه غدار خیره سار

شمارهٔ ۱۶۴ – مدح بهرامشاه و التزام به نام آن پادشاه : تا برآمد ز آتش شمشیر بهرامی شرار

شمارهٔ ۱۶۵ – مدح اختری و التزام به نام اختری و اختر : ای اختری نه یی تو مگر اختر

شمارهٔ ۱۶۶ – صفت اراده خویش و آرزوی سفر خراسان : چو عزم کاری کردم مرا که دارد باز

شمارهٔ ۱۶۷ – در نصیحت و ستایش منصور بن سعید : چند گویی که نشنوندت راز

شمارهٔ ۱۶۸ – ستایش سیف الدوله محمود : شبی چو روز فراق بتان سیاه و دراز

شمارهٔ ۱۶۹ – مدح عبدالحمید بن احمد : در تو ای گنبد امید و هراس

شمارهٔ ۱۷۰ – ثنای سلطان علاء الدوله مسعود : شاد باش ای شاه عالم شاد باش

شمارهٔ ۱۷۱ – هم در مدح او : شد مایه ظفر گهی آبدار تیغ

شمارهٔ ۱۷۲ – ستایش یکی از بزرگان : زهی در بزرگی جهان را شرف

شمارهٔ ۱۷۳ – مدح علاء الدوله مسعودشاه : ای روزگار تو نسب روزگار ملک

شمارهٔ ۱۷۴ – ستایش شاهزاده خسرو ملک : سپهریست ایوان خسرو ملک

شمارهٔ ۱۷۵ – شکوه از روزگار و ناله از زندان : کرد با من زمانه حمله به جنگ

شمارهٔ ۱۷۶ – ستایش یکی از فرمانروایان : ایا فروخته از فر و طلعتت او رنگ

شمارهٔ ۱۷۷ – ناله از گرفتاری : چو گوگرد زد محنتم آذرنگ

شمارهٔ ۱۷۸ – شکایت از حاسدان : تاکیم از چرخ رسد آذرنگ

شمارهٔ ۱۷۹ – مدح سیف الدوله محمود و تهنیت فتح اگره : دو سعادت به یکی وقت فراز آمد تنگ

شمارهٔ ۱۸۰ – مدیح علاء الدوله سلطان مسعود : همیشه دشمن مالست شاه دشمن مال

شمارهٔ ۱۸۱ – ستایش سیف الدوله محمود : ولایت مه شعبان به روزه شد تحویل

شمارهٔ ۱۸۲ – مدح امیر ابوالفرج نصر بن رستم : خجسته بادا بر خواجه عمید اجل

شمارهٔ ۱۸۳ – ثقة الملک طاهربن علی را ستوده است : به طاهر علی آباد شد جهان کمال

شمارهٔ ۱۸۴ – توصیف اسب و مدح سلطان مسعود : شاد باش ای هیون آخته یال

شمارهٔ ۱۸۵ – هم در ثنای آن شهریار : ای اختیار ایزد دادار ذوالجلال

شمارهٔ ۱۸۶ – تهنیت جلوس ملک ارسلان : به عون ایزد روز رفته از شوال

شمارهٔ ۱۸۷ – یکی از بزرگان را ستاید : زهی به مهتری اندر ز مهتران اول

شمارهٔ ۱۸۸ – ستایش رئیس ابوالفتح بی عدیل و شکایت از گرفتاری : عمرم همی قصیر کند این شب طویل

شمارهٔ ۱۸۹ – تفاخر و شکوی : تخم گشت ای عجب مگر سخنم

شمارهٔ ۱۹۰ – مدح یکی از خواجگان عصر : من که مسعود سعد سلمانم

شمارهٔ ۱۹۱ – ابراز خلوص نسبت به یکی از اکابر : ای آن که چون ز جاه تو بر تو ثنا کنم

شمارهٔ ۱۹۲ – مدیح سیف الدوله محمود : به پادشاه زمانه زمانه شد پدرام

شمارهٔ ۱۹۳ – مدح سلطان و اظهار شکران : ای نام تو بخشیده بخشنده اقسام

شمارهٔ ۱۹۴ – به سلیمان اینانج بیک فرستاده است : خوشم کردی ای قاصد خوش پیام

شمارهٔ ۱۹۵ – شکوه از گرفتاری، ناله از بدهکاری : روز تا شب ز غم دل افگارم

شمارهٔ ۱۹۶ – ایضا شکوه و ناله : از دو دیده سرشک خون بارم

شمارهٔ ۱۹۷ – تیمار خواری : تیر و تیغست بر دل و جگرم

شمارهٔ ۱۹۸ – مدح سیف الدوله محمود : چو روی چرخ شد از صبح چون صحیفه سیم

شمارهٔ ۱۹۹ – ستایش قلم و گریز به مدح خواجه منصور بن سعید : من بدین آخته زبان قلم

شمارهٔ ۲۰۰ – نکوهش گمان و ستایش منصور بن سعید : تا کی دل خسته در گمان بندم

شمارهٔ ۲۰۱ – گله از خلف وعده خواجه بوطاهر : من که مسعود سعد سلمانم

شمارهٔ ۲۰۲ – مدح ابوالفرج نصر بن رستم : افتخار اهل تیغ ای صاحب اهل قلم

شمارهٔ ۲۰۳ – ستایشگری : نیست گشت از هوای خود عالم

شمارهٔ ۲۰۴ – مدیح علاء الدوله مسعود : شاهان پیش را که نکردند جز ستم

شمارهٔ ۲۰۵ – هنرنمایی در مدیح سلطان مسعود : تنم از رنج گرانبار مکن گو نکنم

شمارهٔ ۲۰۶ – هم در ستایش او : گر یک وفا کنی صنما صد وفا کنم

شمارهٔ ۲۰۷ – مدح ملک ارسلان بن مسعود : زبان دولت عالی به بنده داد پیام

شمارهٔ ۲۰۸ – شکایت از زندان و ستایش سلطان : خدایگانا بخرام و با نشاط بخرام

شمارهٔ ۲۰۹ – مدح عمادالدوله ابوسعد بابو : نهاد زلف تو بر مه ز کبر و ناز قدم

شمارهٔ ۲۱۰ – ناله از تیره بختی خود و امتداد گرفتاری : از کرده خویشتن پشیمانم

شمارهٔ ۲۱۱ – داستان سیه روزی : اوصاف جهان سخت نیک دانم

شمارهٔ ۲۱۲ – هم در آن موضوع و توسل به خواجه بونصر : شخصی به هزار غم گرفتارم

شمارهٔ ۲۱۳ – مدح خواجه ابوطاهر : خواجه بوطاهر ای سپهر کرم

شمارهٔ ۲۱۴ – در حسب حال خویش و مدح سیف الدوله محمود : کار آنچنان که آید بگذارم

شمارهٔ ۲۱۵ – ستایش پادشاه : تو را بشارت باد ای خدایگان عجم

شمارهٔ ۲۱۶ – تفاخر به دانش و گوهر خویش : هر آن جواهر کز روزگار بستانم

شمارهٔ ۲۱۷ – هم در آن مقوله : چون مشرفست همت بر رازم

شمارهٔ ۲۱۸ – مدیح ابوالفرج نصر بن رستم : از قد تو سرو بوستان سازم

شمارهٔ ۲۱۹ – هم در ستایش او : آمد صفر امروز چو دی رفت محرم

شمارهٔ ۲۲۰ – مکاتبه با دوستان و مدح سیف الدوله محمود : سپاس ازو که مر او را بدو همی دانیم

شمارهٔ ۲۲۱ – در مدح سلطان محمود : شب دراز و ره دور و غربت و احزان

شمارهٔ ۲۲۲ – مدح علاء الدوله سلطان مسعود : دولت جوان و ملک جوان و ملک جوان

شمارهٔ ۲۲۳ – ستایش سلطان ابراهیم : همه زمین و زمان خرمست و آبادان

شمارهٔ ۲۲۴ – چیستان و مدح آن سلطان : گوهری جان نمای و پاک چو جان

شمارهٔ ۲۲۵ – مدح سیف الدوله محمود بن ابراهیم : این نعمت و این رتبت و این خلعت سلطان

شمارهٔ ۲۲۶ – مدیح سیف الدوله محمود : قدحی نوش کرد شاه زمین

شمارهٔ ۲۲۷ – مدح ثقة الملک طاهر بن علی : ثقت الملک را خدای جهان

شمارهٔ ۲۲۸ – مدح سلطان ابراهیم : شب آخر شد از جهان شب من

شمارهٔ ۲۲۹ – مدح ارسلان بن مسعود : نگاه کن به بزرگی و جاه این ایوان

شمارهٔ ۲۳۰ – مدح سیف الدوله محمود : چرا نگرید چشم و چرا ننالد تن

شمارهٔ ۲۳۱ – وصف بهار و مدح آن شهریار : مقدمه چو درآمد ز لشگر نیسان

شمارهٔ ۲۳۲ – هم در ستایش او : بگذشت ز پیش من نگار من

شمارهٔ ۲۳۳ – هم در مدح او و تفاخر به فضائل خویش : دوش تا صبحدم همه شب من

شمارهٔ ۲۳۴ – مدیح دیگر از آن پادشاه : با دل پر آتش و دو دیده پر خون

شمارهٔ ۲۳۵ – مدیح محمد بهروز : خدای عز و جل در ازل نهاد چنان

شمارهٔ ۲۳۶ – ستایش ابونصر منصور : چون نهان گشت چشمه روشن

شمارهٔ ۲۳۷ – مدح محمد وزیر و شرح گرفتاری خویش : بیار آن مه دیده و مهر جان

شمارهٔ ۲۳۸ – ثنای ابوالرشد رشید : پیرگشته جهان به فضل خزان

شمارهٔ ۲۳۹ – مدیح ابونصر منصور : ویژه می پیر نوش گشت چو گیتی جوان

شمارهٔ ۲۴۰ – مدح عمادالدوله رشید خاص : چو کردم از هند آهنگ حضرت غزنین

شمارهٔ ۲۴۱ – ستایش علی خاص : تبارک الله بنگر میان ببسته به جان

شمارهٔ ۲۴۲ – ستایش استاد رشیدی : شب سیاه چو برچید از هوا دامن

شمارهٔ ۲۴۳ – به دوستی خوشدل نام فرستاده : ای خوشدل ای عزیز گرانمایه یار من

شمارهٔ ۲۴۴ – نکوهش بروج دوازده گانه : ازین دوازده برجم رسید کار به جان

شمارهٔ ۲۴۵ – اندرز و تنبیه : تا بود شخص آدمی را جان

شمارهٔ ۲۴۶ – ای برادر نکو نگر به وجود : خویش را در جهان علم کردن

شمارهٔ ۲۴۷ – وصف لیل و قلم : چون سیه کرد خاک پیرامن

شمارهٔ ۲۴۸ – ناله از بند و زندان و مدح ثقة الملک طاهر : مقصور شد مصالح کار جهانیان

شمارهٔ ۲۴۹ – هم در مدح آن بزرگ : فراخت رایت ملک و ملک به علیین

شمارهٔ ۲۵۰ – در مدح سلطان مسعود : ای چرخ ملک و دولت و سلطان داد و دین

شمارهٔ ۲۵۱ – ستایش شهریار : ای تاخته از غزنین ناگه زده بر سقسین

شمارهٔ ۲۵۲ – خطاب به شمشیر پادشاه : ای تیغ شاه موسم کارست کار کن

شمارهٔ ۲۵۳ – مدح سیف الدوله محمود : آفرین بر دولت محمودیان باد آفرین

شمارهٔ ۲۵۴ – هم در مدح او : به نام ایزد بی چون به قصد حضرت سلطان

شمارهٔ ۲۵۵ – ستایش دیگر از آن پادشاه : الا ای باد شبگیری گذر کن سوی هندستان

شمارهٔ ۲۵۶ – هم در مدح او : طبع هوا بگشت و دگرگونه شد جهان

شمارهٔ ۲۵۷ – مدیح دیگر از آن پادشاه : مگر که هجران هست از چهار طبع جهان

شمارهٔ ۲۵۸ – همورا ستوده است : تهنیت عید را چو سرو خرامان

شمارهٔ ۲۵۹ – باز در مدح آن شهریار : به سوی هند خرامید بهر جستن کین

شمارهٔ ۲۶۰ – مدح ثقة الملک طاهربن علی : کرد همتای روضه رضوان

شمارهٔ ۲۶۱ – مدیح منصوربن سعید : دوش گفتی ز تیرگی شب من

شمارهٔ ۲۶۲ – ارسلان بن مسعود را ستاید : ز خورشید روی ملک ارسلان

شمارهٔ ۲۶۳ – مدیح سیف الدوله محمود : ای تو را خوانده صنیع خود امیرالمؤمنین

شمارهٔ ۲۶۴ – درود بر خواجه احمد بن حسن : شاد باش ای زمانه ریمن

شمارهٔ ۲۶۵ – مدح شیرزاد : راست کن طارم کاراسته شد گلشن

شمارهٔ ۲۶۶ – مدح سیف الدوله محمود : دو مساعد یار و دایم جفت و با هم همزبان

شمارهٔ ۲۶۷ – سلطان مسعود را ستاید : ای ملک شیردل پیل تن

شمارهٔ ۲۶۸ – قصیده دیگر در مدح ملک ارسلان : ملک ملک ارسلان

شمارهٔ ۲۶۹ – مدح عمیدالملک ابوالقاسم : روز نوروز و ماه فروردین

شمارهٔ ۲۷۰ – مدیح سیف الدوله محمود : گر نه شاگرد کف شاه جهان شد مهرگان

شمارهٔ ۲۷۱ – هم در مدح او : روز مهر و ماه مهر و جشن فرخ مهرگان

شمارهٔ ۲۷۲ – ستایش سلطان مسعود : ای خرد را به راستی قانون

شمارهٔ ۲۷۳ – ثنای سیف الدوله محمود : بر من بتافت یار و بتابم ز تاب او

شمارهٔ ۲۷۴ – در مدح : ای اختیار عالم در اختیار تو

شمارهٔ ۲۷۵ – مدح منصور بن سعید : ای کشتئی که در شکم توست آب تو

شمارهٔ ۲۷۶ – مرثیت یکی از دوستان : بر عمر خویش گریم یا بر وفات تو

شمارهٔ ۲۷۷ – ستایشگری : ای شیر رزم شیر شکاری شکار تو

شمارهٔ ۲۷۸ – مدح یکی از شهان : ای خنجر بران تو روز وغا برهان تو

شمارهٔ ۲۷۹ – مدح ابوسعد بابو و شرح حال خویش : لاله رویاند سرشکم تازه در هر مرحله

شمارهٔ ۲۸۰ – مدحتگری : ای نصرت و فتح پیش بر کرده

شمارهٔ ۲۸۱ – مدح محمد خاص : دولت خاص و خاصه زاده شاه

شمارهٔ ۲۸۲ – گفتگو با خویشتن : ای سرد و گرم دهر کشیده

شمارهٔ ۲۸۳ – ستایش ثقة الملک طاهر بن علی : ای ملک ملک چون نگار کرده

شمارهٔ ۲۸۴ – مدح ملک ارسلان بن مسعود : ای به عارض سپید و زلف سیاه

شمارهٔ ۲۸۵ – تهنیت فتح هندوستان : ای ذکر خنجر تو به عالم سمر شده

شمارهٔ ۲۸۶ – مدح سیف الدوله محمود : ز در درآمد دوش آن نگار من ناگاه

شمارهٔ ۲۸۷ – از زندان بالاهور که مولد اوست سخن گوید : ای لاهوور ویحک بی من چگونه ای

شمارهٔ ۲۸۸ – مدیح سلطان ابراهیم بن مسعود : ز فردوس با زینت آمد بهاری

شمارهٔ ۲۸۹ – هم در مدح او و شکوه از تیره بختی : جداگانه سوزم ز هر اختری

شمارهٔ ۲۹۰ – مدیح دیگر از آن پادشاه و شمه ای از روزگار سیاه خویش : ای فلک نیک دانمت آری

شمارهٔ ۲۹۱ – مدح دیگر از آن پادشاه : اگر مملکت را زبان باشدی

شمارهٔ ۲۹۲ – ناله از حصار نای : نالم ز دل چو نای من اندر حصار نای

شمارهٔ ۲۹۳ – مدح ملک شیرزاد : ای چرخ مشعبد چه مهره بازی

شمارهٔ ۲۹۴ – در جواب قصیده یکی از شعرا : ای به تو زنده نام حاتم طی

شمارهٔ ۲۹۵ – مدح علاء الدوله سلطان مسعود : چرخ سپهر شعبده پیدا کنی همی

شمارهٔ ۲۹۶ – مدح ثقة الملک طاهر : در کف دو زبانیست مرا بسته دهانی

شمارهٔ ۲۹۷ – مدیح سلطان مسعود : نخواست ایزد گر خواستی چنان شدمی

شمارهٔ ۲۹۸ – مدیح منصور بن سعید : دور از تو مرا عشق تو کرده ست به حالی

شمارهٔ ۲۹۹ – شکوه از گرفتاری و مدح یکی از بزرگان : ای شاد به تو جان من و جان جهانی

شمارهٔ ۳۰۰ – ناله از حصار نای و مدح محمد خاص : نوا گوی بلبل که بس خوش نوایی

شمارهٔ ۳۰۱ – مدح علی خاص : نگار من تویی و یار غمگسار تویی

شمارهٔ ۳۰۲ – مدح یکی از آل شیبان : ای خداوند عید روزه گشای

شمارهٔ ۳۰۳ – مدح سپهسالار محمد : جهان را نباشد چنین روزگاری

شمارهٔ ۳۰۴ – مدح ابوالفرج نصربن رستم : ایا آنکه بر دلبران پادشایی

شمارهٔ ۳۰۵ – عرض بیچارگی و شرح حبس و گرفتاری : نه بر خلاص حبس ز بختم عنایتی

شمارهٔ ۳۰۶ – در مدح سلطان مسعود : گفتی که وفا کنم جفا کردی

شمارهٔ ۳۰۷ – هم در ثنای او : ای شاه شده ست از تو جهان تازه جوانی

شمارهٔ ۳۰۸ – مدح دیگر از آن پادشاه : گر چون تو به چینستان ای ترک نگارستی

شمارهٔ ۳۰۹ – توسل به یکی از بزرگان پس از سیزده سال حبس : ای به رادی بلند ملک آرای

شمارهٔ ۳۱۰ – مدح منصور بن سعید : ای ابر گه بگریی و گه خندی

شمارهٔ ۳۱۱ – مدح ملک ارسلان : با نصرت و فتح و بختیاری

شمارهٔ ۳۱۲ – مدح علاء الدوله مسعود : گر چون تو به چینستان ای بت صنمستی

شمارهٔ ۳۱۳ – شکوه از پیری : پیریا پیریا چه بد یاری

شمارهٔ ۳۱۴ – قصیده : فتح و ظفر و نصرت و پیروزی و اقبال