شمارهٔ ۱ – توصیف بر شکال : برشکال ای بهار هندستان

شمارهٔ ۲ – ثنای عضدالدوله شیرزاد : گرچه خرم شده ست لوهاوور

شمارهٔ ۳ – توصیف اسب : مرکبش فعل برق و صرصر پای

شمارهٔ ۴ – ستایش سلطان مسعود : پدری کز همه ملوک جهان

شمارهٔ ۵ – مدح خواجه ابونصر : خواجه بونصر پارسی که جهان

شمارهٔ ۶ – مدح امیر بهمن : باز کس چون امیر بهمن نیست

شمارهٔ ۷ – مدح ابوالفضایل : بوالفضایل که سیدیست اصیل

شمارهٔ ۸ – مدح امیر ماهو : ماهو آن سید ستوده خصال

شمارهٔ ۹ – مدح امیر کیکاوس : در برابر امیر کیکاوس

شمارهٔ ۱۰ – مدح شاهینی : باز شاهینی نکو دیدار

شمارهٔ ۱۱ – مدح ابوالقاسم دبیر : باز ابوالقاسم آن خیاره دبیر

شمارهٔ ۱۲ – مدح حسین طبیب : مشفق عمرها حسین طبیب

شمارهٔ ۱۳ – در حق خویش گوید : من که مسعود سعد سلمانم

شمارهٔ ۱۴ – صفت محمد نایی : لحن نای محمد نایی

شمارهٔ ۱۵ – صفت عثمان خواننده : باز عثمان عندلیب آواز

شمارهٔ ۱۶ – صفت علی نایی : از دگر سو علی به نغمه نای

شمارهٔ ۱۷ – صفت اسفندیار چنگی : چنگ اسفندیار چنگی باز

شمارهٔ ۱۸ – صفت کودک جعبه زن : جعبه کودک خویش دلکش

شمارهٔ ۱۹ – صفت زرور بربطی : زرور از بربط بدیع نوا

شمارهٔ ۲۰ – صفت پری بانی : پری خوش خط ار به رنگ رباب

شمارهٔ ۲۱ – صفت بانوی قوال : بانو آن نادر جهان بسرود

شمارهٔ ۲۲ – صفت ماهوک رقاص : ماهوک در میان چو در گردد

شمارهٔ ۲۳ – طیبت : طیبتی می کنم معاذالله