شمارهٔ ۳۱۳ : چون قمری زار زار می نالم من

شمارهٔ ۳۱۴ : ای شاه به بیشه عزم ناگاهان کن

شمارهٔ ۳۱۵ : زنده به تو مانده ام من ای جان جهان

شمارهٔ ۳۱۶ : انده چه خورم چراست اندر خوردن

شمارهٔ ۳۰۱ : چون دانش بود مهربان دایه من

شمارهٔ ۳۱۷ : صد بار به نیکی هنرم کرد ضمان

شمارهٔ ۳۰۲ : چشم و دهن آن صنم لاله رخان

شمارهٔ ۳۱۸ : گر خسته شوم ز تیر پیکار تو من

شمارهٔ ۳۰۳ : با کس غم تو بیش نخواهم گفتم

شمارهٔ ۳۱۹ : نه روزم هیزم است و نه شب روغن