اول : هم روت خوش هم خوت خوش هم پیچ زلف و هم قفا

دوم : ماه رمضان آمد ای یار قمر سیما

سوم : حد و اندازه ندارد نالها و آه را

چهارم : ای دریغا که شب آمد همه گشتیم جدا

هفتم : مستی و عاشقی و جوانی و یار ما

دهم : هست کسی کو چو من اشکار نیست

یازدهم : بیا، که باز جانها را شهنشه باز می‌خواند

دوازدهم : زان بادهٔ صوفی بود از جام، مجرد

سیزدهم : پیکان آسمان که به اسرار ما درند

چهاردهم : ای قد و بالای تو حسرت سرو بلند

شانزدهم : بیار آن می که ما را تو بدان بفریفتی ز اول

پنجم : آنچ دیدی تو ز درد دلم افزود بیا

ششم : ای ساقیان مشفق سودا فزود سودا

هفدهم : گر دلت گیرد و گر گردی مول

هجدهم : نامه رسید زان جهان بهر مراجعت برم

بیستم : هله درده می بگزیده که مهمان توم

بیست و یکم : هله، رفتیم و گرانی ز جمالت بردیم

بیست و دوم : هله خیزید که تا خویش ز خود دور کنیم

هشتم : بلبل سرمست برای خدا

نهم : باز این دل سرمستم دیوانهٔ آن بندست

پانزدهم : ای یار گرم دار، و دلارام گرم دار

نوزدهم : ای خواب به روز همدمانم

بیست و سوم : هرگز ندانستم که مه آید به صورت بر زمین

بیست و چهارم : امروز به قونیه، می‌خندد صد مه رو

بیست و پنجم : شب مست یار بودم و در های های او

بیست و هشتم : ای آنک ما را از زمین بر چرخ اخضر می‌کشی

سی‌ام : عجب سروی، عجب ماهی، عجب یاقوت و مرجانی

سی و یکم : اگر سوزد درون تو چو عود خام، ای ساقی

بیست و ششم : ای جان مرا از غم و اندیشه خریده

بیست و هفتم : ای درد دهنده‌ام دوا ده

سی‌و دوم : شاهنشه مایی تو و به گلبرگ مایی

بیست و نهم : با شیر رو به شانگی آوردمان دیوانگی

سی‌و سوم : رها کن ناز، تا تنها نمانی

چهلم : هله نوش کن شرابی، شده آتشی به تیزی

چهل و یکم : تو برو، که من ازینجا بنمی‌روم به جایی

سی‌وچهارم : جهان اندر گشاده شد جهانی

سی‌پنجم : زهی دریا زهی بحر حیاتی

سی و ششم : فتاد این دل به عشق پادشاهی

سی ‌و هفتم : ای بانگ و صلای آن جهانی

سی و هشتم : هر روز بگه ز در درآیی

سی و نهم : مستیان در عربده، رفتند و رفتم گوشهٔ

چهل و دوم : ماییم و بخت خندان، تا تو امیر مایی

چهل و سوم : زین دودناک خانه گشادند روزنی

چهل و چهارم : گر مه و گز زهره و گر فرقدی