بخش ۱۲۱ – تأسف بر مرگ شمسالدین محمد جهان پهلوان : چه میگفتم سخن محمل کجا راند
بخش ۱ – به نام ایزد بخشاینده : ای نام تو بهترین سرآغاز
بخش ۲ – نعت پیغمبر اکرم (ص) : ای شاه سوار ملک هستی
بخش ۳ – برهان قاطع در حدوث آفرینش : در نوبت بار عام دادن
بخش ۴ – سبب نظم کتاب : روزی به مبارکی و شادی
بخش ۵ – در مدح شروانشاه اختسان بن منوچهر : سر خیل سپاه تاجداران
بخش ۶ – خطاب زمین بوس : ای عالم جان و جان عالم
بخش ۷ – سپردن فرزند خویش به فرزند شروانشاه : چون گوهر سرخ صبحگاهی
بخش ۱۱۳ – جان دادن شیرین در دخمه خسرو : چو صبح از خواب نوشین سر برآورد
بخش ۱۱۴ – نتیجه افسانه خسرو و شیرین : تو کز عبرت بدین افسانه مانی