رباعی شمارهٔ ۱۲ : جانا، تو به حسن اگر نلافی پیداست

رباعی شمارهٔ ۱۳ : کی دست رسد بدان بلندی که تراست؟

رباعی شمارهٔ ۱۴ : جانا، سر زلف تو پراگنده چراست؟

رباعی شمارهٔ ۱۵ : یارب، تو بدین قوت سهلی که مراست

رباعی شمارهٔ ۱۶ : ای دوست، کنون که بوی گل حامی ماست

رباعی شمارهٔ ۱ : چون یاد کنم طبع طربناک ترا

رباعی شمارهٔ ۱۷ : خال تو به هر حال پسندیدهٔ ماست

رباعی شمارهٔ ۲ : گر آدمیی دور شو از دمدمها

رباعی شمارهٔ ۱۸ : از لعل تو کام دل و جان نتوان خواست

رباعی شمارهٔ ۳ : هستیم به امید تو چون دوش امشب