پاره ۱ : باندا نمودند و خشور را

پاره ۲ : کفن حله شد کرم بهرامه را

پاره ۳ : به کوه اندرون گفت: کمکان ما

پاره ۴ : توانی برو کار بستن فریب

پاره ۵ : گرفت آب کاشه ز سرمای سخت

پاره ۶ : ز قلب آنچنان سوی دشمن بتاخت

پاره ۷ : چو گشت آن پریروی بیمار غنج

پاره ۸ : سگالندهٔ چرخ مانند غوچ

پاره ۹ : که بر آب و گل نقش ما یاد کرد

پاره ۱۰ : به دشمن بر، از خشم آواز کرد

پاره ۱۱ : نفس را به عذرم چو انگیز کرد

پاره ۱۲ : زهر خاشه‌ای خویشتن پرورد

پاره ۱۳ : نشست وسخن را همی خاش زد

پاره ۱۴ : ببادافره جاودان کردمند

پاره ۱۵ : یکی بزم خرم بیاراستند

پاره ۱۶ : تن خنگ بید، ارچه باشد سپید

پاره ۱۷ : کفیدش دل از غم، چون آن کفته نار

پاره ۱۸ : درخش، ارنخندد به وقت بهار

پاره ۱۹ : به دامم نیامد بسان تو گور

پاره ۲۰ : رسیدند زی شهر چندان فراز

پاره ۲۱ : چه خوش گفت مزدور با آن خدیش:

پاره ۲۲ : تن از خوی پر آب و دهان پر ز خاک

پاره ۲۳ : فگندند بر لاد پر نیخ سنگ

پاره ۲۴ : به یک باد اگر بیشتر تار رنگ

پاره ۲۵ : دو جوی روان از دهانش زخلم

پاره ۲۶ : بهارست همواره هر روزیم

پاره ۲۷ : مکن خویشتن از ره راست گم

پاره ۲۸ : به دشت ار به شمشیر بگزاردم

پاره ۲۹ : اگر باشگونه بود پیرهن

پاره ۳۰ : جگر تشنگانند بی‌توشگان

پاره ۳۱ : وگر پهلوانی ندانی زبان

پاره ۳۲ : که هرگه که تیره بگرددجهان

پاره ۳۳ : بداندیش دشمن برو ویل جو

پاره ۳۴ : سرشک از مژه همچو در ریخته

پاره ۳۵ : نشسته به صد چشم بر باره‌ای

پاره ۳۶ : لب بخت پیروز را خنده ای

پاره ۳۷ : میلفنج دشمن، که دشمن یکی

پاره ۳۸ : ایا خلعت فاخر از خرمی

پاره ۳۹ : جوان بودم و پنبه فخمیدمی

پاره ۴۰ : جوان چون بدید آن نگاریده روی

پاره ۴۱ : به خنیاگری نغز آورد روی

پاره ۴۲ : به چشم دلت دید باید جهان

پاره ۴۳ : بدین آشکارت ببین آشکار