شمارهٔ ۱ : گر من این دوستی تو ببرم تا لب گور

شمارهٔ ۲ : به حق نالم ز هجر دوست زارا

شمارهٔ ۳ : به نام نیک تو، خواجه، فریفته نشوم

شمارهٔ ۴ : دلا، تا کی همی جویی منی را؟

شمارهٔ ۵ : گرفت خواهم زلفین عنبرین ترا

شمارهٔ ۶ : پوپک دیدم به حوالی سرخس

شمارهٔ ۷ : جهانا! چه بینی تو از بچگان

شمارهٔ ۸ : کس فرستاد به سر اندر عیار مرا

شمارهٔ ۹ : با عاشقان نشین و همه عاشقی گزین

شمارهٔ ۱۰ : آمد بهار خرم با رنگ و بوی طیب

شمارهٔ ۱۱ : گل صدبرگ و مشک و عنبر وسیب

شمارهٔ ۱۲ : با خردومند بی‌وفا بود این بخت

شمارهٔ ۱۳ : رودکی چنگ بر گرفت و نواخت

شمارهٔ ۱۴ : آن صحن چمن، که از دم دی

شمارهٔ ۱۵ : به سرای سپنج مهمان را

شمارهٔ ۱۶ : امروز به هر حالی بغداد بخاراست

شمارهٔ ۱۷ : این جهان پاک خواب کردار است

شمارهٔ ۱۸ : زمانه ، پندی آزادوار داد مرا

شمارهٔ ۱۹ : به خیره برشمرد سیر خورده گرسنه را

شمارهٔ ۲۰ : مرغ دیدی که بچه زو ببرند؟

شمارهٔ ۲۱ : آخر هر کس از دو بیرون نیست

شمارهٔ ۲۲ : چون تیغ به دست آری، مردم نتوان کشت

شمارهٔ ۲۳ : مهر مفگن برین سرای سپنج

شمارهٔ ۲۴ : پیشم آمد بامداد آن دلبر از راه شکوخ

شمارهٔ ۲۵ : ای روی تو چو روز دلیل موحدان

شمارهٔ ۲۶ : شاد زی با سیاه چشمان، شاد

شمارهٔ ۲۷ : جهان به کام خداوند باد و دیر زیاد

شمارهٔ ۲۸ : چهار چیز مر آزاده را زغم بخرد:

شمارهٔ ۲۹ : از دوست بهر چیز چرا بایدت آزرد؟

شمارهٔ ۳۰ – در مدح نصر بن احمد سامانی : حاتم طایی تویی اندر سخا

شمارهٔ ۳۱ : چون بچهٔ کبوتر منقار سخت کرد

شمارهٔ ۳۲ – در رثای ابوالحسن مرادی : مرد مرادی، نه همانا که مرد

شمارهٔ ۳۳ : زلف ترا جیم که کرد؟ آن که کرد

شمارهٔ ۳۴ : فرشته را ز حلاوت دهان پر آب شود

شمارهٔ ۳۵ – جشن مهرگان : ملکا، جشن مهرگان آمد

شمارهٔ ۳۶ : گل دگر ره به گلستان آمد

شمارهٔ ۳۷ – دیر زیاد آن بزرگوار خداوند : دیر زیاد! آن بزرگوار خداوند

شمارهٔ ۳۸ : جز آن که مستی عشقست هیچ مستی نیست

شمارهٔ ۳۹ : نیز ابا نیکوان نمایدت جنگ فند

شمارهٔ ۴۰ : صرصر هجر تو، ای سرو بلند

شمارهٔ ۴۱ : مهتران جهان همه مردند

شمارهٔ ۴۲ : مرا تو راحت جانی، معاینه، نه خبر

شمارهٔ ۴۳ : تا کی گویی که: اهل گیتی

شمارهٔ ۴۴ : اگر چه عذر بسی بود روزگار نبود

شمارهٔ ۴۵ – عصا بیار که وقت عصا و انبان بود : مرا بسود و فرو ریخت هر چه دندان بود

شمارهٔ ۴۶ : می آرد شرف مردمی پدید

شمارهٔ ۴۷ : دریغ! مدحت چون درو آبدار غزل

شمارهٔ ۴۸ : هر باد، که از سوی بخارا به من آید

شمارهٔ ۴۹ : کار همه راست، آن چنان که بباید

شمارهٔ ۵۰ : دریا دو چشم و آتش بر دل همی فزاید

شمارهٔ ۵۱ : اندی که امیر ما باز آید پیروز

شمارهٔ ۵۲ : کسی را که باشد بدل مهر حیدر

شمارهٔ ۵۳ : نگارینا، شنیدستم که: گاه محنت و راحت

شمارهٔ ۵۴ – بر رخش «زلف» عاشق است چو من : بر رخش زلف عاشق است چو من

شمارهٔ ۵۵ : ای عاشق دل داده بدین جای سپنجی

شمارهٔ ۵۶ – در مدح ابوالطیب طاهر مصعبی : مرا جود او تازه دارد همی

شمارهٔ ۵۷ : اگر گل آرد بار آن رخان او، نه شگفت

شمارهٔ ۵۸ : گر شود بحر کف همت تو موج زنان

شمارهٔ ۵۹ : ای خواجه، این همه که تو بر می‌دهی شمار

شمارهٔ ۶۰ : به دور عدل تو در زیر چرخ مینایی

شمارهٔ ۶۱ : چرخ فلک هرگز پیدا نکرد

شمارهٔ ۶۲ – در مذمت اسب خود : بود اعور و کوسج و لنگ و پس من

شمارهٔ ۶۳ : وقت شبگیر بانگ نالهٔ زیر

شمارهٔ ۶۴ : چاکرانت به گه رزم چو خیاطانند

شمارهٔ ۶۵ : همی بکشتی تا در عدو نماند شجاع

شمارهٔ ۶۶ : زیرش عطارد، آن که نخوانیش جز دبیر

شمارهٔ ۶۷ : زندگانی چه کوته و چه دراز

شمارهٔ ۶۸ : روی به محراب نهادن چه سود؟

شمارهٔ ۶۹ : زمانه اسب و تو رایض، به رای خویشت تاز

شمارهٔ ۷۰ : چون سپرم نه میان بزم به نوروز

شمارهٔ ۷۱ – در مدح نصر بن احمد سامانی : همی برآیم با آن که برنیاید خلق

شمارهٔ ۷۲ : گر نه بدبختمی، مراکه فگند؟

شمارهٔ ۷۳ : گرد گل سرخ اندر خطی بکشیدی

شمارهٔ ۷۴ – در رثای شهید بلخی : کاروان شهید رفت از پیش

شمارهٔ ۷۵ : رهی سوار و جوان و توانگر از ره دور

شمارهٔ ۷۶ : ای لک، ار ناز خواهی و نعمت

شمارهٔ ۷۷ : بسا که مست در این خانه بودم وشادان

شمارهٔ ۷۸ : زان می، که گر سرشکی ازان درچکد به نیل

شمارهٔ ۷۹ : می لعل پیش آر و پیش من آی

شمارهٔ ۸۰ : کسان که تلخی زهر طلب نمی‌دانند

شمارهٔ ۸۱ : دریغم آید خواندن گزاف وار دو نام

شمارهٔ ۸۲ : دریغ آن که گرد کرد با رنج

شمارهٔ ۸۳ : اگر امیر جهاندار داد من ندهد

شمارهٔ ۸۴ : چون گسی کردمت بدستک خویش

شمارهٔ ۸۵ : چو در پاش گردد به معنی زبانم

شمارهٔ ۸۶ : بیا، دل و جان را به خداوند سپاریم

شمارهٔ ۸۷ : بل تا خوریم باده، که مستانیم

شمارهٔ ۸۸ : هست بر خواجه پیچیده رفتن

شمارهٔ ۸۹ – مادر می : مادر می را بکرد باید قربان

شمارهٔ ۹۰ : هان! صائم نوالهٔ این سفله میزبان

شمارهٔ ۹۱ : شاهی، که به روز رزم از رادی

شمارهٔ ۹۲ : یاد کن: زیرت اندرون تن شوی

شمارهٔ ۹۳ : یخچه می‌بارید از ابر سیاه

شمارهٔ ۹۴ : ای مج، کنون تو شعر من از بر کن و بخوان

شمارهٔ ۹۵ : خلخیان خواهی و جماش چشم

شمارهٔ ۹۶ : چه چیزست آن رونده تیرک خرد؟

شمارهٔ ۹۷ : خواهی تا مرگ نیابد تو را

شمارهٔ ۹۸ : ضیغمی نسل پذیرفته ز دیو

شمارهٔ ۹۹ : جمله صید این جهانیم، ای پسر

شمارهٔ ۱۰۰ : لنگ دونده‌ست، گوش نی و سخنیاب

شمارهٔ ۱۰۱ : ترنج بیدار اندر شده به خواب گران

شمارهٔ ۱۰۲ : با عاشقان نشین و همه عاشقی گزین

شمارهٔ ۱۰۳ : زه! دانا را گویند، که داند گفت

شمارهٔ ۱۰۴ : سماع و بادهٔ گلگون و لعبتان چو ماه

شمارهٔ ۱۰۵ : من موی خویش را نه از آن می کنم سیاه

شمارهٔ ۱۰۶ : پشت کوژ و سر تویل و روی بر کردار نیل

شمارهٔ ۱۰۷ : رفیقا، چند گویی: کو نشاطت؟

شمارهٔ ۱۰۸ : زمانی برق پر خنده، زمانی رعد پر ناله

شمارهٔ ۱۰۹ : مشوشست دلم از کرشمهٔ سلمی

شمارهٔ ۱۱۰ : سپید برف برآمد به کوهسار سیاه

شمارهٔ ۱۱۱ : آن چیست بر آن طبق همی تابد؟

شمارهٔ ۱۱۲ : ای دل، سزایش بری

شمارهٔ ۱۱۳ : بیار آن می که پنداری روان یاقوت نابستی

شمارهٔ ۱۱۴ : جعد همچون نورد آب بباد

شمارهٔ ۱۱۵ : این جهان را نگر به چشم خرد

شمارهٔ ۱۱۶ : مار را، هر چند بهتر پروری

شمارهٔ ۱۱۷ – ای آن که غمگنی : ای آن که غمگنی و سزاواری

شمارهٔ ۱۱۸ – گل بهاری! بت تتاری! : گل بهاری، بت تتاری

شمارهٔ ۱۱۹ : ای غافل از شمار! چه پنداری؟

شمارهٔ ۱۲۰ – کاندر جهان به کس مگرو جز به فاطمی : تا خوی ابر گل رخ تو کرده شبنمی

شمارهٔ ۱۲۱ – بوی جوی مولیان آید همی : بوی جوی مولیان آید همی

شمارهٔ ۱۲۲ : آن که نماند به هیچ خلق خدای است

شمارهٔ ۱۲۳ : مرا ز منصب تحقیق انبیاست نصیب

شمارهٔ ۱۲۴ : کسی را چو من دوستگان می چه باید؟

شمارهٔ ۱۲۵ : آی دریغا! که خردمند را

شمارهٔ ۱۲۶ : بی قیمت است شکر از آن دو لبان اوی

شمارهٔ ۱۲۷ : ای بر همه میران جهان یافته شاهی

شمارهٔ ۱۲۸ : دل تنگ مدار، ای ملک، از کار خدایی

شمارهٔ ۱۲۹ : چمن عقل را خزانی اگر