شمارهٔ ۱ : از حباب آموز همت را که با صد احتیاج

شمارهٔ ۲ : خضر نتواند به آب زندگی از ما خرید

شمارهٔ ۳ : همه تن شانه صفت پنجه گیرا شده ام

شمارهٔ ۴ : دانش آن راست مسلم که به تردستی شرم

شمارهٔ ۵ : چه حاجت است به می لعل سیررنگ ترا؟

شمارهٔ ۶ : فزود تیرگی خاطر از ایاغ مرا

شمارهٔ ۷ : در خوش قماشی از بر رو دست برده ام

شمارهٔ ۸ : باغبان بیرون کن این گستاخ بادآورده را

شمارهٔ ۹ : عیش در زیر فلک با خاکساران مشکل است

شمارهٔ ۱۰ : روز محشر سرخ رویی از خدا دارم امید

شمارهٔ ۱۱ : گرچه دست سرو کوتاه است از دامان گل

شمارهٔ ۱۲ : آن که بی شیرازه دارد کهنه اوراق مرا

شمارهٔ ۱۳ : از رمیدن ها خیال چشم آن وحشی غزال

شمارهٔ ۱۴ : نیست هر چند از لباس گل جدایی رنگ را

شمارهٔ ۱۵ : چشم خود را داده بود از آب حیوان خضر آب

شمارهٔ ۱۶ : چاک در پیرهن یوسف عقل افکندن

شمارهٔ ۱۷ : نیست سودی که زیانش نبود در دنبال

شمارهٔ ۱۸ : به گرد دامن منزل کجا رسی صائب؟

شمارهٔ ۱۹ : شکسته رنگی من با طبیب در جنگ است

شمارهٔ ۲۰ : تلاش بیهده ای می کند سر خورشید

شمارهٔ ۲۱ : چو داغ لاله مرا در حدیقه هستی

شمارهٔ ۲۲ : شیرینی نشاط، جهان را گرفته است

شمارهٔ ۲۳ : عکس رخ تو آینه را چون نگار بست

شمارهٔ ۲۴ : موجی است که تاج از سر فغفور رباید

شمارهٔ ۲۵ : کاکل چه گنه دارد، دستش ز قفا واکن

شمارهٔ ۲۶ : به فریب کسی ز راه مرو

شمارهٔ ۲۷ : آرزوی بوسه شسته است از دلم پیغام تلخ

شمارهٔ ۲۸ : از نظر رفتی به راهت چشم حیران باز ماند

شمارهٔ ۲۹ : تخم نیکی را زمین پاک، اکسیر بقاست

شمارهٔ ۳۰ : سهل باشد بند کردن ناخنی در بیستون

شمارهٔ ۳۱ : به فریاد کس از خواب صبوحی برنمی خیزد

شمارهٔ ۳۲ : در آن گلشن که آید در سخن لعل گهربارش

شمارهٔ ۳۳ : بهای بوسه اش سر می دهم چون زر نمی گیرد

شمارهٔ ۳۴ : ز ابرو یک سر و گردن بلند افتاده مژگانش

شمارهٔ ۳۵ : مرغ حسن از قفس خط سیه تنگ آمد

شمارهٔ ۳۶ : آرزو خار و خسی نیست که آخر گردد

شمارهٔ ۳۷ : نفس شمرده زن ای بلبل نوا پرداز

شمارهٔ ۳۸ : ز برگ پان لب جانان عقیق پیما شد

شمارهٔ ۳۹ : شود سعادت دولت نصیب اهل قلم

شمارهٔ ۴۰ : جمعی که زیر چرخ شبی روز کرده اند

شمارهٔ ۴۱ : تا شرم داشت منصب آیینه داریت

شمارهٔ ۴۲ : دلبر چه زود خط به رخ دلستان کشید

شمارهٔ ۴۳ : در پرده نمود از عرق شرم تلافی

شمارهٔ ۴۴ : شد سیه روز من از چشم کبود او، که هست

شمارهٔ ۴۵ : سیه گر کرد روزم چشم او، خود هم کشید آخر

شمارهٔ ۴۶ : صائب ز فکرهای گلوسوز من نماند

شمارهٔ ۴۷ : با بد و نیک جهان در دشمنی یکرو مکن

شمارهٔ ۴۸ : ز شوخی ها به برق نوبهاران نسبتی دارد

شمارهٔ ۴۹ : تشنه معنی تازه است مرا ساغر گوش

شمارهٔ ۵۰ : مکن به حرف طمع تیره زندگانی خویش

شمارهٔ ۵۱ : نکند هیچ یتیم به عسس ساخته ای

شمارهٔ ۵۲ : افتادگی گزین که دهد فیض بیشتر

شمارهٔ ۵۳ : نفس در سینه باد خزان می سوخت نومیدی

شمارهٔ ۵۴ : هر کسی چیزی ز اسباب جهان برداشته است

شمارهٔ ۵۵ : گر نباشد در میان روی تو، از یک آه گرم

شمارهٔ ۵۶ : درین بستانسرا خود را چنان صائب سبک کردم

شمارهٔ ۵۷ : گر چه هر گوشه ای از کنج دهانش گیر است

شمارهٔ ۵۸ : فیضی که گوشه گیر ز عزلت نیافته است

شمارهٔ ۵۹ : اینجا به خواب غفلت و آنجا به خواب مرگ

شمارهٔ ۶۰ : لنگر نکرده ایم چو گوهر درین محیط

شمارهٔ ۶۱ : سالم از سنگلاخ تن به کنار

شمارهٔ ۶۲ : بر سینه نعل و داغم بس لاله و گل من

شمارهٔ ۶۳ : اگر این رنگ دارد خنده های شرم بیزارش

شمارهٔ ۶۴ : چراغ زندگی را می کند مستغنی از روغن

شمارهٔ ۶۵ : چسان در حلقه آغوش گیرم شوخ چشمی را

شمارهٔ ۶۶ : فتاده است مرا کار با خودآرایی

شمارهٔ ۶۷ : گر به این عنوان کمان چرخ خواهد حلقه شد

شمارهٔ ۶۸ : چنان که باده کند پشت دار صهبا را

شمارهٔ ۶۹ : افزود شوق بوسه مرا از لبان تو

شمارهٔ ۷۰ : می تواند چنگ در فتراک زد خورشید را

شمارهٔ ۷۱ : شمع نیلوفر ماتم زده از شعله به سر

شمارهٔ ۷۲ : ز بعد مرگ، کسی خط به قبر ما نکشید