شمارهٔ ۱ – قصیده : ذات رومی محرم آمد پاک دل کرباس را

شمارهٔ ۲ : خیز ای دل زین برافگن مرکب تحویل را

شمارهٔ ۳ : نبودی دین اگر اقبال مرد مصطفایی را

شمارهٔ ۴ : ای که اطفال به گهواره درون از ستمت

شمارهٔ ۵ : روزگار ای بزرگ چاکر تست

شمارهٔ ۶ : تلخ کرد از حدیث خویش طبیب

شمارهٔ ۷ : چند گویی که بیا تا بر وزانت برم

شمارهٔ ۸ : ای برآراسته از لطف و سخا معدن خویش

شمارهٔ ۹ : گفتی به پیش خواجه که این غزنوی غرست

شمارهٔ ۱۰ : تا نهان گشت آفتاب خواجگان در زیر خاک

شمارهٔ ۱۱ : مال هست از درون دل چون مار

شمارهٔ ۱۲ – در مدح نظامی : ای که چون اندر بنان آری قصب هنگام نظم

شمارهٔ ۱۳ : ای که هفت اقلیم و چار ارکان عالم را به علم

شمارهٔ ۱۴ – در رثای امیر معزی : گرتیر فلک داد کلاهی به معزی

شمارهٔ ۱۵ – در مذمت دنیا : گنده پیریست تیره روی جهان

شمارهٔ ۱۶ : قدر مردم سفر پدید آرد

شمارهٔ ۱۷ : عرش مقاما زر کن کعبهٔ جاهت

شمارهٔ ۱۸ : آن تو کوری نه جهان تاریکست

شمارهٔ ۱۹ – در هجای علی سه بوسش : پیش ازین گفتم سه بوسش را همی

شمارهٔ ۲۰ – در مذمت بخیلی گوید : دیگ خواجه ز گوشت دوشیزه‌ست

شمارهٔ ۲۱ – در رثای منصور سعید : خواجه منصور بپژمرد ز مرگ

شمارهٔ ۲۲ : ای جود تو ز لذت بخشش سوال جوی

شمارهٔ ۲۳ : به مادرم گفتم ای بد مهر مادر

شمارهٔ ۲۴ : هر جا که روضه‌ایست وردیست

شمارهٔ ۲۵ : به همه وقت دلیری نکنند

شمارهٔ ۲۶ – شکایت از روزگار : ضربت گردون دون آزادگان را خسته کرد

شمارهٔ ۲۷ : جان من خیز و جام باده بیار

شمارهٔ ۲۸ : برخیز و برافروز هلا قبلهٔ زردشت

شمارهٔ ۲۹ : پسر هند اگر چه خال منست

شمارهٔ ۳۰ : ای ماه صیام ار چه مرا خود خطری نیست

شمارهٔ ۳۱ : زین پسم با دیو مردم پیکر و پیکار نیست

شمارهٔ ۳۲ : ای سنایی خواجگی با عشق جانان شرط نیست

شمارهٔ ۳۳ : هر که در خطهٔ مسلمانیست

شمارهٔ ۳۴ : آمد آن حور و دست من بربست

شمارهٔ ۳۵ : آمد آن رگ زن مسیح پرست

شمارهٔ ۳۶ : مرحبا بحری که آبش لذت از کوثر گرفت

شمارهٔ ۳۷ – در توحید : ای همه جانها ز تو پاینده جان چون خوانمت

شمارهٔ ۳۸ : ای شده پیر و عاجز و فرتوت

شمارهٔ ۳۹ – در ذم مردم بلخ : از بس غر و غر زن که به بلخند ادیبانش

شمارهٔ ۴۰ : ای دل نیک مذهب و منهاج

شمارهٔ ۴۱ : گفتی که بترسد ز همه خلق سنایی

شمارهٔ ۴۲ – در رثای امیر معزی : تا چند معزای معزی که خدایش

شمارهٔ ۴۳ : بی‌طمع باش اگر همی خواهی

شمارهٔ ۴۴ : یک نیمه عمر خویش به بیهودگی به باد

شمارهٔ ۴۵ : گر چه شمشیر حیدر کرار

شمارهٔ ۴۶ : من نگویم که قاسم‌الارزاق

شمارهٔ ۴۷ : مرا به غزنین بسیار دوستان بودند

شمارهٔ ۴۸ : خواجه در غم من ار گفت که چون بی‌خردان

شمارهٔ ۴۹ : چه ممسکی که ز جود تو قطره‌ای نچکد

شمارهٔ ۵۰ : سرشگی کز غم معشوق بارم

شمارهٔ ۵۱ : ای که از بهر خدمت در تو

شمارهٔ ۵۲ : ای خواجه اگر قامت اقبال تو امروز

شمارهٔ ۵۳ : چون ز بد گوی من سخن شنوی

شمارهٔ ۵۴ – در رثای زکی الدین بلخی : روح مجرد شد خواجه زکی

شمارهٔ ۵۵ : صدر اسلام زنده گشت و نمرد

شمارهٔ ۵۶ : به گرمای تموز از سرد سوزش

شمارهٔ ۵۷ – در مدح مسعود سعد سلمان : ای عمیدی که باز غزنین را

شمارهٔ ۵۸ : شکر ایزد را که تا من بوده‌ام

شمارهٔ ۵۹ : آنچه دی کرد به من آن پسر سر گرغر

شمارهٔ ۶۰ : آنکه تدبیر ظفر گستر او گر خواهد

شمارهٔ ۶۱ : با سنایی سره بود او چو یکی دانگ نداشت

شمارهٔ ۶۲ – در جواب هجای یکی از معاندان : سرخ گویی همیشه غر باشد

شمارهٔ ۶۳ : هیچ کس نیست کز برای سه دال

شمارهٔ ۶۴ : از جواب و سوال ما دانی

شمارهٔ ۶۵ : چرا نه مردم دانا چنان زید که به غم

شمارهٔ ۶۶ : خواجگانی که اندرین حضرت

شمارهٔ ۶۷ : دل منه با زنان از آنکه زنان

شمارهٔ ۶۸ : خادمان را ز بهر آن بخرند

شمارهٔ ۶۹ : منشین با بدان که صحبت بد

شمارهٔ ۷۰ : دوستی گفت صبر کن زیراک

شمارهٔ ۷۱ : ای سنایی کسی به جد و به جهد

شمارهٔ ۷۲ : با دلی رفته به استسقا

شمارهٔ ۷۳ : آخر این آمدنم نزد تو تا چند بود

شمارهٔ ۷۴ – در هجای «معجزی» شاعر : معجزی خود ز معجز ادبار

شمارهٔ ۷۵ : چون خاک باش در همه احوال بردبار

شمارهٔ ۷۶ : دور عالم جز به آخر نامدست از بهر آنک

شمارهٔ ۷۷ : چون تو شدی پیر بلندی مجوی

شمارهٔ ۷۸ – در حادثهٔ زهر خوردن سرهنگ محمد خطیبی و انگشتری فرستادن سلطان مسعود رحمةالله علیه گوید و او را ستاید : زهی سزای محامد محمد بن خطیب

شمارهٔ ۷۹ : ای صدر اجل قوام دولت

شمارهٔ ۸۰ : اگر معمار جاه او نباشد

شمارهٔ ۸۱ : عزیز عمر چنان مگذران که آخر کار

شمارهٔ ۸۲ : با بقای پدر پسر ناید

شمارهٔ ۸۳ : مبر تو رنج که روزی به رنج نفزاید

شمارهٔ ۸۴ : ز راه رفتن و آسودنم چه سود و زیان

شمارهٔ ۸۵ : داستان پسر هند مگر نشنیدی

شمارهٔ ۸۶ : اگر رای رحمت شود با دلم

شمارهٔ ۸۷ : چون شکرم در آب دو چشم و دلم فلک

شمارهٔ ۸۸ : کسی کز کار قلاشی برو بعضی عیان گردد

شمارهٔ ۸۹ : نمی‌داند مگر آنکس مراد از کشف حال آید

شمارهٔ ۹۰ : اول خلل ای خواجه ترا در امل آید

شمارهٔ ۹۱ : ای بس که نباشی تو و ای بس که درین چرخ

شمارهٔ ۹۲ : کسی را که سر حقیقت عیان شد

شمارهٔ ۹۳ : عاشق دین‌دار باید تا که درد دین کشد

شمارهٔ ۹۴ : گر سنایی دم زند آتش درین عالم زند

شمارهٔ ۹۵ – در رثای زکی‌الدین بلخی : ای برادر زکی بمرد و بشد

شمارهٔ ۹۶ : ای دریغا که روز برنایی

شمارهٔ ۹۷ : این جهان بر مثال مرداریست

شمارهٔ ۹۸ : ز جمله نعمت دنیا چو تندرستی نیست

شمارهٔ ۹۹ : مردمان یک چند از تقوا و دین راندند کار

شمارهٔ ۱۰۰ : زن مخواه و ترک زن کن کاندرین ایام بار

شمارهٔ ۱۰۱ : ای به نزد عاشقان از شاهدی

شمارهٔ ۱۰۲ : هیچ نیکو نبود هرگز بد

شمارهٔ ۱۰۳ – در صف خانگاه محمد منصور واقع در سرخس که وی در آن داروخانه و کتابخانه برای فقرا و درویشان بنیاد نهاد : لب روح الله ست یا دم صور

شمارهٔ ۱۰۴ : اگر چون زر نخواهی روی عاشق

شمارهٔ ۱۰۵ : ای سنایی به گرد حران گرد

شمارهٔ ۱۰۶ : هر که زین پیش بود امیر سخن

شمارهٔ ۱۰۷ : اگر ریش خواجه ببرند پاک

شمارهٔ ۱۰۸ : ای خداوند قایم قدوس

شمارهٔ ۱۰۹ : چو خواهم کرد زرق و هزل و ریواس

شمارهٔ ۱۱۰ : ای مرد سفر در طلب زاد سفر باش

شمارهٔ ۱۱۱ – در رثای یکی از بزرگان : گوهر روح بود خواجه وزیر

شمارهٔ ۱۱۲ : گر مقصر شدم به خدمت تو

شمارهٔ ۱۱۳ : ز تو ای چرخ نیلی رنگ دارم

شمارهٔ ۱۱۴ : ثنا گفتیم ما مر خواجه‌ای را

شمارهٔ ۱۱۵ : ای آنکه ترا در تو تویی نیست تصرف

شمارهٔ ۱۱۶ : بجهم از بد ایام چنانک

شمارهٔ ۱۱۷ : گفت بر دوخته مرا شعری

شمارهٔ ۱۱۸ : طلوع مهر سعادت به ساحت اقبال

شمارهٔ ۱۱۹ : تو مرا از نسب و جان و خرد خویش منی

شمارهٔ ۱۲۰ : هر چند در میان دو گویم زمین و چرخ

شمارهٔ ۱۲۱ : آن حور روح فش را بر عقل جلوه کردم

شمارهٔ ۱۲۲ : زشت همی گویی هر ساعتم

شمارهٔ ۱۲۳ : چو بر قناعت ازین گونه دسترس دارم

شمارهٔ ۱۲۴ : ای یوسف نامی که همیشه چو زلیخا

شمارهٔ ۱۲۵ : عمر دو نیمه‌ست و ازین بیش نیست

شمارهٔ ۱۲۶ : چند روزی درین جهان بودم

شمارهٔ ۱۲۷ : از زهر به مغزم رسید بویی

شمارهٔ ۱۲۸ : خواجه بفزود ولیکن بدرم

شمارهٔ ۱۲۹ : چون من بره سخن درون آیم

شمارهٔ ۱۳۰ : گاهی ز دل بود گله گاهی ز دیده‌ام

شمارهٔ ۱۳۱ : از خلد برین یاد کنم روی تو بینم

شمارهٔ ۱۳۲ : دی بدان رستهٔ صرافان من بر در تیم

شمارهٔ ۱۳۳ – در مدح عمادالدین محمدبن منصور : ای محمد نام و احمد خلق و محمودی شیم

شمارهٔ ۱۳۴ – این قطعه را بر گور نظام الملک محمد نوشتند : ما فرش بزرگی به جهان باز کشیدیم

شمارهٔ ۱۳۵ : گر تو به دو گانه‌ای ز ما پیشی

شمارهٔ ۱۳۶ : ای علایی ببین و نیک ببین

شمارهٔ ۱۳۷ : گفت حکیمی که مفرح بود

شمارهٔ ۱۳۸ : چند گویی که زحمتت کردم

شمارهٔ ۱۳۹ : منم آن مفلسی که کیسهٔ من

شمارهٔ ۱۴۰ : ای به عین حقیقت اندر عین

شمارهٔ ۱۴۱ : چنگری ای پارسا در عاشق مسکین به کین

شمارهٔ ۱۴۲ : در طریق دین قدم پیوسته بوذر وار زن

شمارهٔ ۱۴۳ : پای بلقاسم ز پای بلحکم بشناس نیک

شمارهٔ ۱۴۴ : زهرهٔ مردان نداری خدمت سلطان مکن

شمارهٔ ۱۴۵ : ای برادر خویش را زین جمع خودبینان مکن

شمارهٔ ۱۴۶ : دعوی دین می‌کنی با نفس دمسازی مکن

شمارهٔ ۱۴۷ : یک روز بپرسید منوچهر ز سالار

شمارهٔ ۱۴۸ : روزگاریست که کان گهرند

شمارهٔ ۱۴۹ : خواهد که شاعران جهان بی صله همی

شمارهٔ ۱۵۰ : چو شعر حکیمانه گفتم ترا

شمارهٔ ۱۵۱ : هر که چون کاغذ و قلم باشد

شمارهٔ ۱۵۲ : ای خرد را جمال و جان را زین

شمارهٔ ۱۵۳ – در مدح جمال المعاشرین قوال : ای جمال معاشران چونست

شمارهٔ ۱۵۴ – در مدح بهرامشاه : خواجه سلام علیک کو لب چون نوش او

شمارهٔ ۱۵۵ – در مدح بهرامشاه : خواجه غلط کرده است در چه؟ در ابروی او

شمارهٔ ۱۵۶ – در رثای ابوالمعالی احمد بن یوسف : رفت قاضی بلمعالی ای سنایی آه کو

شمارهٔ ۱۵۷ – در هجای علی سه بوسش : ایا کشیخان بد اصل ای سه بوسش

شمارهٔ ۱۵۸ : با تو باشم از تو نندیشم که با فضلی و عدل

شمارهٔ ۱۵۹ : در چشمت ای رفیقک ای خام قلتبان

شمارهٔ ۱۶۰ – تقاضای گوشت و انگور : ای چو ماهی نشسته در خرگاه

شمارهٔ ۱۶۱ – در رثای محمد بهروز : اعتقاد محمد بهروز

شمارهٔ ۱۶۲ : گفتم بنالم از تو به یاران و دوستان

شمارهٔ ۱۶۳ : ای فلک شمس شرف جاه تو

شمارهٔ ۱۶۴ : بخور من بود دود درمنه

شمارهٔ ۱۶۵ : ای تیر غم و رنج بسی خورده و برده

شمارهٔ ۱۶۶ : ای زده بر فلک سراپرده

شمارهٔ ۱۶۷ : این چه قرنست اینکه در خوابند بیداران همه

شمارهٔ ۱۶۸ : شغل سرهنگان دین از مرد متواری مجوی

شمارهٔ ۱۶۹ : تا کی اندر راه دین با نفس دمسازی کنی

شمارهٔ ۱۷۰ – در مدح خواجه اسماعیل شنیزی : علم و عمل خواجه اسماعیل شنیزی

شمارهٔ ۱۷۱ : اگر پای تو از خط خطا گامی بعیدستی

شمارهٔ ۱۷۲ : پسری دیدم پوشیده قبای

شمارهٔ ۱۷۳ : به هفت کشور تا شکر پنج و ده گویم

شمارهٔ ۱۷۴ : سخا و سخن جان محض‌ست ایرا

شمارهٔ ۱۷۵ : نکند دانا مستی نخورد عاقل می

شمارهٔ ۱۷۶ : کسی را کو نسب پاکیزه باشد

شمارهٔ ۱۷۷ : شربهای جهان همه خوردیم

شمارهٔ ۱۷۸ : شد دیدهٔ من سپید از وعدت

شمارهٔ ۱۷۹ – از زبان تیر خراس : ای لاف زنی که هر کجا هستی

شمارهٔ ۱۸۰ : چون به ملک اندر بر آرد گردی از مردان مرد

شمارهٔ ۱۸۱ – هم در هجای معجزی شاعر : معجز معجزی پدید آمد

شمارهٔ ۱۸۲ – در رثای امیر معزی : شد باز گهر طبع گهرزای معزی

شمارهٔ ۱۸۳ – و نیز : سخن را به خواب اندرون دوش گفتم

شمارهٔ ۱۸۴ – در هجای علی سه بوسش : ای سه بوسش به آدمی ناژی

شمارهٔ ۱۸۵ : روی من شد چو زر و دیده چو سیم

شمارهٔ ۱۸۶ : زشتم خواندی و راست گفتی

شمارهٔ ۱۸۷ : خسرو از مازندران آید همی

شمارهٔ ۱۸۸ – در هجای شهابی : مرا شهابی گر هجو کرد صد خروار

شمارهٔ ۱۸۹ : خواندم حکایتی ز کتابی که جمع کرد

شمارهٔ ۱۹۰ : ای کاشکی ز مادر گیتی نزادمی

شمارهٔ ۱۹۱ : خود درشتی گر ببیند کور چشم و کور دل

شمارهٔ ۱۹۲ : احوال خود چه عرض کنم هر زمان همی

شمارهٔ ۱۹۳ : گوگرد سرخ خواست ز من سبز من پریر

شمارهٔ ۱۹۴ – در رثاء : تابوت مرا باز کن ای خواجه زمانی

شمارهٔ ۱۹۵ : هم اکنون از هم اکنون داد بستان

شمارهٔ ۱۹۶ : چونت نپرسم بگویی اینت کراهت

شمارهٔ ۱۹۷ : اگر بد گمان گشتی ای دوست بر من

شمارهٔ ۱۹۸ – در هجای معجزی : حاجت صد هزار … قوی

شمارهٔ ۱۹۹ : آدمی را دو بلا کرد رهی

شمارهٔ ۲۰۰ : به خدای ار گل بهار بوی

شمارهٔ ۲۰۱ : ای سنایی به گرد شرک مپوی

شمارهٔ ۲۰۲ : ای روی زردفام تو بر گردن نزار

شمارهٔ ۲۰۳ : ملکا ذکر تو گویم که تو پاکی و خدایی

شمارهٔ ۲۰۴ : در شهر مرد نیست ز من نابکارتر