رباعی شمارهٔ ۱۱۰ – کتابخانه ستیغ

می‌آیی و لطف و کرمت می‌بینم

آسایش جان در قدمت می‌بینم

وآن وقت که غایبی همت می‌بینم

هر جا که نگه می‌کنمت می‌بینم

برچسب خوردهرباعیات, سعدی

دیدگاهتان را بنویسید لغو پاسخ