رباعی شمارهٔ ۴۰ – کتابخانه ستیغ

شمع ارچه به گریه جانگدازی می‌کرد

گریه زده خندهٔ مجازی می‌کرد

آن شوخ سرش را ببریدند و هنوز

استاده بد و زبان‌درازی می‌کرد

برچسب خوردهرباعیات, سعدی

دیدگاهتان را بنویسید لغو پاسخ