رباعی شمارهٔ ۵۸ – کتابخانه ستیغ

گویند مرو در پی آن سرو بلند

انگشت نمای خلق بودن تا چند؟

بی‌فایده پندم مده ای دانشمند

من چون نروم که می‌برندم به کمند؟

برچسب خوردهرباعیات, سعدی

دیدگاهتان را بنویسید لغو پاسخ