رباعی شمارهٔ ۵۹۵ : ابر از دهقان که ژاله می‌روید ازو

رباعی شمارهٔ ۵۹۶ : سودای سر بی سر و سامان یک سو

رباعی شمارهٔ ۵۸۱ : ای آمده کار من به جان از غم تو

رباعی شمارهٔ ۵۹۷ : ای دل چو فراق یار دیدی خون شو

رباعی شمارهٔ ۵۸۲ : ای نالهٔ پیر خانقاه از غم تو

رباعی شمارهٔ ۵۹۸ : ای در صفت ذات تو حیران که و مه

رباعی شمارهٔ ۵۸۳ : ای خالق ذوالجلال و ای رحمان تو

رباعی شمارهٔ ۵۹۹ : اندر شش و چار غایب آید ناگاه

رباعی شمارهٔ ۵۸۴ : ای کعبه پرست چیست کین من و تو

رباعی شمارهٔ ۶۰۰ : ای خاک نشین درگه قدر تو ماه