شمارهٔ ۳۴ : چه گر من همیشه ستا گوی باشم

شمارهٔ ۵۰ : هردم که مرا گرفته خاموش

شمارهٔ ۳۵ : بودنت در خاک باشد، یافتی

شمارهٔ ۵۱ : چرخ چنینست و بدین ره رود

شمارهٔ ۳۶ : ز مهرش مبادا تهی ایچ دل

شمارهٔ ۵۲ : ستاخی برآمد از بر شاخ درخت عود

شمارهٔ ۳۷ : راهی آسان و راست بگزین، ای دوست

شمارهٔ ۵۳ : بدان مرغک مانم که همی دوش

شمارهٔ ۳۸ : زین و زان چند بود برکه و مه؟

شمارهٔ ۳۹ : از جود قبا داری پوشیده مشهر