رباعی شمارهٔ ۸۵ : یارب! نه دلم بستهٔ غمهای تو بود؟

رباعی شمارهٔ ۸۶ : هر چیز که در دو کون جز روی تو بود

رباعی شمارهٔ ۸۷ : گل کاب صفا بر رخ مهوش زده بود

رباعی شمارهٔ ۸۸ : شد در پی اوباش چو ننگیش نبود

رباعی شمارهٔ ۸۹ : افسوس! که در عمر درازیم نبود

رباعی شمارهٔ ۹۰ : از دست تو راضیم به آزردن خود

رباعی شمارهٔ ۷۵ : لب نیست که از مراغه پر خنده نشد

رباعی شمارهٔ ۷۶ : صافی چو ترا دید روان می‌نالد

رباعی شمارهٔ ۶۱ : گل گفت: مهل، که باد بویم ببرد

رباعی شمارهٔ ۷۷ : لعلت که پر از گوهر ناسفت آمد